पर्दाफास..!

सिमाना अतिक्रमण

2009-11-09T09:57:00.000-08:00

चीनको तयारी
सिमाना अतिक्रमण यो शब्द सँग नेपाल अछुतो छैन, यो शब्दको पिंडित नेपाल पनि हो भने आज हाम्रो छिमेकी मुलुक भारतलाई पनि यहिं बिमारले सताउन थालेको छ। उसलाई पनि सिमानामा अतिक्रमण हुँदा कस्तो महसुस हुन्छ त्यो आफ्नो बिभिन्न दुरदर्शन मार्फत बाहिर ल्याउन थालेको छ। यस्ता शक्तीशाली राष्ट्र भारतलाई यसरी सताउन सक्ने अरु देश नभएर हाम्रो उत्तरी सिमानासँग जोडिएको चीनलाई अतिक्रमण गरेको आरोप लगाएको छ। भारत र चीनको बोर्डरमा पर्ने दक्षिणी लद्दाख भन्ने ठाउँमा चाईनिज सेनाले अतिक्रमण गरेर त्यहाँका भार

चीनको तयारी

ती जनताको जिबन अस्तब्यस्त बनाएको आरोप भारतले लगाएको छ। आज यहीं मुख्य बिषय बनाएर भारतले दक्षिणी लद्दाखमा आफ्नो सुरक्षार्थ बिमानस्थल बनाएको केही समय नबित्दै त्यसको जवाफको रुपमा चीनले पनि तिब्बतमा आफ्नो चौथो बिमानस्थल बनाएको छ यो चीनभरिकै चौंथो बिमानस्थलमा पर्दछ भन्ने दुरदर्शनले जनाएको छ। भारत र चीन दुबैले आ-आफ्नो सिमानामा लडाकु सैनिक र बिभिन्न तयारी गरिरहेको पनि दुरदर्शन मार्फत प्रकाशनमा आएको छ। भारतले १९६२ को सम्झना गर्दै चीनको तयारी आपत्तीजनक रहेको जनाउदै आएको छ। उता पाकिस्तान जम्मुकस्मिरमा आफ्नो लगातार सकृयता जनाईराखेको अवस्थामा चीनको यो तयारी भारतलाई खतराको घण्टी हुन सक्ने जनाईएको छ।

चीन र भारतको बिचमा एउटा कारक तत्वको रुपमा खडा तिब्बती धर्मगुरु दलाई लामा यसका बिषय बनेका छन। तिब्बती धर्मगुरु दलाई लामा भारतमा शरण लिएर बिगत ४३ बर्ष देखी चीन बिरोधी कार्य गरेको र दलाई लामालाई भारतले शरण दिएर चीनको खिलाफ काम गरेको आरोप चीनले भारतलाई लगाउँदै आएको छ।

यो दुई देश बिचको तनाव अब युद्वमा नै परिणत हुने भन्ने भारतिय दुरदर्शनले जनाएको पाइएको छ, किनकी चीनको आक्रमणलाई प्रत्याक्रमण गर्न भारत तयार रहेको प्रमुख भारतिय समाचार एजेन्सी जीन्युजले जनाएको छ।

काठमाडौंमा २२० डन

2009-11-06T01:02:00.000-08:00

नयाँ पत्रिकाकाठमाडौं, १९ कात्तिक
काठमाडौं उपत्यकामा १३ वटा गुन्डागर्दी समूह छन् जसमा दुई सय २० जना सक्रिय छन् । गुन्डागर्दी गर्ने समूह, सदस्य र तिनको काम अनुसन्धान गरेर प्रहरीले तयार पारेको प्रतिवेदन नयाँ पत्रिकाले फेला पारेको छ ।
महानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखाको पिलर ४ ले तयार पारेको पछिल्लो गोप्य प्रतिवेदनमा उपत्यकाका तीन जिल्ला काठमाडौं, ललितपुर र भक्तपुरमा १३ समूह सक्रिय छन् । महाशाखाले यी समूह निस्तेज पार्न 'गुन्डा निर्मूल अप्रेसन' सुरु गरेको छ । महाशाखाको प्रतिवेदनमा दीपक मनांगे, काभ्रेली, चक्रे मिलन, बाघे, चरी, कुमार घैँटे, रिंकी-पिंकी, विश्वक्रान्ति समूह, भक्तपुर समूह, गोर्खाली समूह, ललितपुर समूह, बौद्ध समूह र जसवन्त समूह उपत्यकामा संगठित अपराध र गुन्डागर्दीमा सक्रिय रहेको उल्लेख छ ।
प्रहरीका अनुसार संगठित समूह जग्गा प्लटिङ, मेनपावर, व्यापारी कम्प्लेक्स, ठेक्कापट्टा, बालुवाखानी, रेस्टुरेन्ट र रक्तचन्दन तस्करीबाट धाकधम्की देखाएर रकम असुलीमा सक्रिय छन् । 'प्रमुख नाइकेले आफ्ना समूहका सदस्यलाई परिचालन गर्न लगाई उपरोक्त कार्यहरू गर्न लगाउने गरेका छन्,' प्रतिवेदनमा भनिएको छ, 'संगठित अपराधमा सक्रिय समूहले 'विभिन्न कामबाट कमाएको रकम क्यासिनो र रेस्टुरेन्टमा खर्च गर्ने गरेका भए पनि हाल आएर जग्गा प्लानिङ, हाउजिङ र रेस्टुरेन्टमा लगानी गर्ने गरेका छन् ।'
प्रतिवेदनअनुसार १३ समूहमध्ये सबैभन्दा ठूलो समूह चक्रेमिलन हो । सो समूहमा ६३ सदस्य छन् । प्रतिवेदनमा चक्रे समूह चक्रपथ क्षेत्र रहेको उल्लेख छ । चक्रे समूहको प्रतिस्पर्धी मानिने दीपक मनांगे समूहमा सक्रिय नौजनाको नाम प्रतिवेदनमा उल्लेख छ । सो समूहले ठमेलमा आइसबार, बियरबार, सिन्सियरबार सञ्चालन गरिरहेको छ ।
दोस्रोमा गणेश लामा समूह रहेको छ जसमा १८ जना सदस्य रहेको महाशाखाको प्रतिवेदनमा उल्लेख छ । त्यस्तै काभ्रेली समूहलाई मनांगेबाट विभाजित समूह रहेको प्रतिवेदनमा उल्लेख छ । सो समूह ठमेल र बानेश्वर क्षेत्रमा क्रियाशील रहेको र सो समूह तीनकुनेमा रहेको सिरुवा निर्माण कम्पनी, ठमेलको मेट्रो फाइनान्स, एस मूर्ति कन्ट्रक्सन, क्रिस्टल बियरबार, रेड फायर सो गर्ल र निरमाया दोहोरीसाँझमा संलग्न रहेको प्रहरी प्रतिवेदनमा उल्लेख छ ।
विष्णु लामा गणेश समूहबाट छुट्टिएर अहिले आफ्नै समूह निर्माणमा लागेका छन् । स्रोतका अनुसार उनको समूहमा तीर्थ लामा, दावा लामा, अमृत लामा, चन्द्र लामालगायतका व्यक्ति गणेश समूह छोडेर विष्णु समूहमा सक्रिय छन् ।
बालाजु क्षेत्रमा क्रियाशील बाघे समूहमा १३ सदस्य छन् । चरी समूहमा चार सदस्य रहेका छन् भने त्रिपुरेश्वर, कालिमाटी, सीतापाइला र कलंकी क्षेत्रमा क्रियाशील जसवन्त गुरुङ समूहमा ६ सदस्य छन् ।
प्रहरीका अनुसार सामाखुसी क्षेत्र आधारभूमि रहेको घैँटे समूहमा २२ सदस्य छन् । चलचित्र निर्माता तथा नायक रोज राणासमेत घैँटे समूहका सदस्य रहेको प्रतिवेदनमा उल्लेख छ । पुरानो बानेश्वरमा सक्रिय रिंकी-पिंकी समूहमा १३ सदस्य छन् । अहिले रिंकीपिंकी समूह त्यति सक्रिय छैन । विश्वक्रान्ति समूहको चार सदस्य रहेको र उनीहरू कलंकी, सानेपा र ललितपुर क्षेत्रमा सक्रिय रहेको प्रहरी प्रतिवेदनमा उल्लेख छ ।
प्रतिवेदनअनुसार भक्तपुर समूहमा १७ जना संगठित अपराधमा सक्रिय रहेका छन् । चाबहिल क्षेत्रमा राजु गोर्खालीका १२ जना र ललितपुर समूहमा ११ जना रहेका छन् । बौद्ध क्षेत्रमा ११ जना रहेका छन् । बागबजार क्षेत्रका दुईजना, नागपोखरी क्षेत्रका एक, पानीपोखरी क्षेत्रका एक र सुन्धारा क्षेत्रमा दुईजनाको नामावलीसमेत गोप्य प्रतिवेदनमा उल्लेख छ ।
गणेश लामाबाहेक प्रभावशाली संगठित समूहका प्रमुख नाइकेहरू हाल कारागारमा भए पनि उनीहरूले कारागारभित्रैबाट आपराधिक काम गरिरहेको रिपोर्ट आएपछि प्रहरीले सबै समूहको अध्ययन गरी १५ कात्तिकबाट १३ समूहलाई निस्तेज पार्न 'गुन्डा निर्मूल अप्रेसन' सुरु गरेको छ । दीपक मनांगे, चक्रेमिलन, कुमार घैँटे, राजु गोर्खाली, गणेश लामा, शुक्रे तामाङ, सगुन श्रेष्ठ, राजेश महर्जन, दलबहादुर घिसिङ र दिनेश अधिकारी चरी विभिन्न अभियोगमा केन्द्रीय कारागार र डिल्लीबजारमा बन्दी छन् । जेलमा बन्दी रहेका समूहका प्रमुखहरूले आफ्ना सहयोगीमार्फत आपराधिक काम गराइरहेको रिपोर्ट आएपछि १५ कात्तिकबाट 'गुन्डा निर्मूल अप्रेसन' सुरु गरिएको महानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखाका निमित्त प्रमुख एसपी जयबहादुर चन्दले बताए ।
अप्रेसनको नेतृत्व प्रहरी निरीक्षकले गरेका छन् । उनको सहयोगीका रूपमा १५ प्रहरी खटाइएको छ । अप्रेसनअन्तर्गत कुख्यात डनहरू बन्दी रहेका कारागार, उनीहरूको चहलपहल बढी हुने स्थान, रेस्टुरेन्ट, जग्गा प्लटिङ भएका स्थानमा प्रहरी निगरानी बढाउने रणनीति लिइएको छ । अप्रेसनअन्तर्गत नै आइतबार केन्द्रीय कार्यालयमा चक्रेमिलनलाई भेट्न आएका १६ जनालाई महाशाखाको टोलीले पक्राउ गरेको थियो । पक्राउ परेका व्यक्तिबारे अनुसन्धान गरी अपराधमा संलग्न नरहेका ११ जनालाई रिहा गरी चक्रेका सहयोगीको अभियोगमा विशाल गुरुङ, मानबहादुर लामा, शमशेर थापामगर, राजु भण्डारी र नीरज लामामाथि कारबाही प्रक्रिया सुरु गरिएको छ ।
चन्दले संगठित अपराधीको सक्रियता बढेकाले उनीहरूलाई निर्मूलीकरणका लागि विशेष अभियान सञ्चालन गरिएको बताए । उनले भने, 'कुख्यात डनहरू जेलमा भए पनि उनीहरूको सक्रियतामा कमी नआएपछि उनीहरूलाई निष्त्रिय बनाउन विशेष अप्रेसनको निर्माण गरेका हौँ ।'
प्रहरीले समूहका सदस्यहरूको नामावली तयार पारी उनीहरूको आपराधिक रेकर्डसमेत उतारेको छ । गणेश समूहका सञ्जीव लामा र रमेश सुनुवारविरुद्ध अपहरण तथा शरीर बन्धकको मुद्दा छ । सञ्जीव ज्यान मार्ने अभियोगमा फरार रहेको प्रतिवेदनमा उल्लेख छ । चक्रे समूहका राजेश महर्जन यादव डंगोललाई गोली हानेको अभियोगमा कारागारमा छन् । सुरेन्द्र घलेमाथि हातहतियार तथा खरखजानाको अभियोग छ भने सन्ते लामा र डब्लू गुरुङ ज्यान मारेको अभियोगमा फरार छन् । माने गुरुङमाथि सार्वजनिक अपराधको मुद्दा छ ।
सुजन गुरुङ ६ माघमा चितवनमा अनिल गिरीको हत्या गरेर फरार रहेका अभियुक्त हुन् । किस्मत गुरुङ, रोहित सुनुवार, सुनिल लामा, सुदर्शन थापा ज्यान मार्ने उद्योगको मुद्दाका फरार अभियुक्त हुन् ।
बाघे समूहको अर्जुन पुतुवार ज्यान मार्ने उद्योग केसमा फरार रहेका अभियुक्त हुन् भने दावा लामाको नाममा विभिन्न मुद्दा रहेका छन् । रिंकी-पिंकी समूहका उमेश लामा, मञ्जिल हमाल अपहरणको अभियोगमा फरार रहेको प्रतिवेदनमा उल्लेख छ । विश्वक्रान्ति समूहका लायन भन्ने नेमबहादुर श्रेष्ठ शेखर गुरागाईंको अपहरण मुद्दाका अभियुक्त हुन् । उनी फरार छन् । ललितपुर समूहका दीपक बान्तवा ज्यान मार्ने उद्योगका फरार अभियुक्त हुन् ।भ्यालीमा संगठित १३ समूहका २२० डनहरू
१) दीपक मनांगे भन्ने राजीव गुरुङ समूह (ठमेल एरिया)
उमेश लामा - गौशाला
माइला भन्ने राजु सिंह, सामाखुसी
भुपेन्द्र कुँवर- काभ्रे
चल्ला भन्ने अर्जुन गुरुङ
गंगाराम श्रेष्ठ
मन्त्री भन्ने राजीव मानन्धर
सोनाम लामा
रमेश श्रेष्ठ
अन्य नयाँ केटाहरू
२) गणेश लामा समूह (काभ्रेली ग्रुप) (ठमेल, नयाँ बानेश्वर एरिया)
मनांगेबाट विभाजित
तीर्थ लामा - काभ्रे-मैतिदेवी
दावा लामा - काभ्रे
विष्णु लामा - काभ्रे-मैतिदेवी
जित लामा - काभ्रे
अमृत लामा - काभ्रे-बानेश्वर
गणेश लामा - काभ्रे-तीनकुने
सञ्जीव लामा - काभ्रे
रमेश सुनुवार - दोलखा
चन्द्र लामा - काभ्रे-बानेश्वर
बलराम सापकोटा - बानेश्वर
रविन चौधरी - मैतिदेवी
अजय - कालिमाटी-बानेश्वर
काली भन्ने विष्णु पाण्डे - मैतिदेवी
रूपन श्रेष्ठ - मैतिदेवी
अभिमन्यू राणा - कालिमाटी
अभिमान
३) मिलन चक्रे भन्ने मिलन गुरुङ समूह (चक्रपथ एरिया) हाल लागूऔषध र हतियारको मुद्दामा केन्द्रीय कारागारमा बन्दी
बरुण गुरुङ - महाराजगन्ज
देवराज गुरु - बुढानीलकण्ठ
लालबहादुर आले - धापासी
काले भूत भन्ने धनबहादुर लामा -नारायणथान
विमल गुरुङ - बालाजु
दावा गोले - सुनसरी-बसुन्धरा
राजेश श्रेष्ठ/महर्जन - धापासी
सागर श्रेष्ठ - दोलखा/सामाखुसी
राजेश महर्जन - ललितपुर
सुरेन्द्र घले (गुरुङ) - सामाखुसी
तर्कराज घले - सामाखुसी
काले भन्ने राजन श्रेष्ठ - विष्णु गाविस
जितबहादुर तामाङ - धापासी
निमा लामा - धापासी
हेमकुमार तामाङ - धापासी
झलक गुरुङ - गोरखा-महाराजगन्ज
सन्ते लामा - गोरखा
डब्लू भन्ने डब्लू गुरुङ - गोरखा
सुरेन्द्र पौडेल - धापासी
विशाल गुरुङ - लम्जुङ
माने तामाङ - महाराजगन्ज
प्रवीण तामाङ - धादिङ
जित लामा - वनस्थली
दीपु प्रजापति - बालुवाटार-विशालनगर
विनय थापामगर - बाँसबारी
दिलबहादुर घिसिङ
शेरबहादुर थापामगर - सामाखुसी
योगेन लामा - सामाखुसी
तुला गुरुङ - सामाखुसी
साजन गुरुङ - सामाखुसी
सुजन गुरुङ - सामाखुसी
नीरज लामा - बालाजु
शमशेर थापा - बालाजु
राजु भण्डारी - बालुवाटार
बागसिंह गुरुङ
भीमदेव कार्की - सामाखुसी
सन्तोष कुँवर - गोंगबु
दिनेश थापा - गोंगबु
सन्नी श्रेष्ठ - गोंगबु
नितेश केसी - सामाखुसी
सुमनरत्न शाक्य - बौद्ध
सम्मी बस्नेत - रानीबारी
रोशन मगर - बुढानीलकण्ठ
किस्मत गुरुङ - सामाखुसी
रोहित सुनुवार - धापासी
सुनील लामा - धापासी
सुदर्शन थापामगर - बालुवाटार
भीमसेन पण्डित - बसुन्धरा
कर्मा गुरुङ भन्ने राजु गुरुङ - सामाखुसी
सुकमान लामा - सामाखुसी
सिमान गुरुङ - सामाखुसी
दीपक हमाल - महाराजगन्ज
विनोद थापामगर - महाराजगन्ज
दोर्जे शेर्पा - महाराजगन्ज
लालबहादुर तामाङ - धापासी
विनय थापामगर - महाराजगन्ज
तेजेन्द्र गुरुङ - महाराजगन्ज
नीराजन पौडेल - धापासी
नारायण तामाङ लामा - धापासी
नवराज गुरुङ - धापासी
अमृतकुमार क्षेत्री - बालाजु,
नगेन्द्र श्रेष्ठ - सुनसरी
दीपक पण्डित - धापासी
लक्षे भन्ने लक्ष्मण थापा - धापासी
जित लामा - सुकुम्बासी टोल
सिवा पुन - महाराजगन्ज
४) बागे भन्ने बाघबहादुर लामा समूह (बालाजु एरिया)
माइला लामा भन्ने वीरबहादुर ग्याम्ताङ - बालाजु
कान्छा भन्ने दीपेन्द्र प्याकुरेल - बालाजु
शशि अधिकारी - स्वयम्भू
अर्जुन पुतुवार - बालाजु
कुमार लामा (ठूलो)
नारायण तामाङ
दावा लामा - बालाजु
लुम्बडी भन्ने रविन कार्की
राज थापा भन्ने राजकुमार थापा
राम मगर भन्ने सीताराम पुलामी
ज्याक भन्ने दीपेश धिताल
राज लामा - लामाबगर
ओम गुरुङ
अस्पुर तामाङ
५) चरी भन्ने दिनेश अधिकारी समूह (धादिङ) नयाँ बजार एरिया, ज्यान मार्ने उद्योग र हातहतियारमा पक्राउ परी हाल डिल्लीबजार कारागारमा
दिनेश लामा
किरण श्रेष्ठ
चल्ला भन्ने अर्जुन गुरुङ
कालिज भन्ने श्याम लामा
जोन घले भन्ने राजकुमार गुरुङ-
६) जसवन्त गुरुङ समूह त्रिपुरेश्वर, कालिमाटी, सीतापाइला, कलंकी एरिया
मधु श्रेष्ठ - कालिमाटी
राजु खत्री - चोभार
वसन्त मगर - चोभार
कृष्णहरि थापा - चोभार
अर्जुन कार्की - सानेपा
समीरमान बस्नेत - बाफल,
प्रवेश श्रेष्ठ - कुलेश्वर
अन्य - सामाखुसी
७) कुमार घैँटे समूह (सामाखुसी एरिया) ज्यान मार्ने उद्योग र हतियार मुद्दामा केन्द्रीय कारागारमा बन्दी
साजन महर्जन - गोंगबु
रोज राणा - रानीबारी
मनराज गुरुङ - सामाखुसी
जोक्स भन्ने जोगबहादुर गुरुङ - नयाँ बजार
राजेश महर्जन - सामाखुसी
विक्रम गुरुङ - सामाखुसी
शिव घले - रानीबारी
राम तामाङ (झोले) - म्हैपी
सानो लामा - लैनचौर
कोर्ता गुरुङ (रेन्बो) - पकनाजोल
सोनाम लामा - ठमेल बियरबार
कुमार लामा - ठमेल
शंकर श्रेष्ठ - नयाँबजार
मुख्या गुरुङ - धोबीचौर
छेदान गुरुङ - धोबीचौर
विकास श्रेष्ठ - नयाँबसपार्क
पासाङ लामा - नयाँबसपार्क
छिरिङ शेर्पा - धोबीचौर
छिरी शेर्पा - धोबीचौर
समीर अधिकारी
उमेश मानन्धर
नितेश अर्याल
राजन
नीरज गुरुङ
८) रिंकी-पिंकी समूह- पुरानो बानेश्वर एरिया
उमेश लामा - कोटेश्वर
मन्जिल हमाल - बानेश्वर
भीम राई - बानेश्वर
रवि - बानेश्वर
दमन बस्नेत
सोल्टी गुरुङ
राजु भोटे
दुर्गा तामाङ
पन्चे तामाङ
हिमाल बस्नेत
यदु मगर
पूर्ण कसाई
अन्य
९) बाबु भन्ने विश्वक्रान्ति सिंह समूह- कलंकी, सानेपा, ललितपुर एरिया
राजु खाते भन्ने राजु बोगटी
लाइन भन्ने नेमबहादुर श्रेष्ठ
नवीन गुरुङ - बाफल
काने भन्ने भोला खड्का - ललितपुर धापाखेल
१०) भक्तपुर समूह (भक्तपुर एरिया)
रोशन श्रेष्ठ - भक्तपुर नगरपालिका- १५
जितेन श्रेष्ठ - भक्तपुर नगरपालिका- १२
हरि साखकर्मी - भक्तपुर नगरपालिका- १०
नितिन हाडा - भक्तपुर नगरपालिका- ८
शुभराम मुनाकर्मी - भक्तपुर नगरपालिका- १०
वीरबहादुर तामाङ - सिन्धुली
सुन्दर लामा - सिन्धुली
आशिष लामा - काभ्रे
सुरेशकुमार धाङ - पनौती
बमबहादुर श्रेष्ठ सानो सगुन - मध्यपुर ठिमी
ठूलो सगुन - मध्यपुर ठिमी
अनिल हेक्का
रवि राना
जीवन श्रेष्ठ
सुरज लामा
कैलाश लामा
सतिश श्रेष्ठ
११. गोर्खाली समूह
राजु गोर्खाली भन्ने राजेन्द्रबहादुर गोर्खाली - केन्द्रीय कारागारमा बन्दी
विनोद श्रेष्ठ - शान्ति गोरेटो
प्रदीप थापा - मैजुबहाल
विष्णु मानन्धर - चाबहिल
विज्ञान श्रेष्ठ - मैतिदेवी
मनोज तुलाधार - मैतिदेवी
महारानी डंगोल - डल्लु
बबी राना - बागबजार
मिलन टी - शान्तिनगर बानेश्वर
भरत श्रेष्ठ - भृकुटीमण्डप
गोविन्द गुरुङ - चाबहिल
सुरज श्रेष्ठ (प्रतीक), सञ्जीव श्रेष्ठ नक्साल, राजु गुरुङ
१२) ललितपुर समूह- ललितपुर एरिया
मीनकृष्ण महर्जन
दीपक बान्तवा
पूर्ण तालु- पूर्ण गुरुङ
वीरेन्द्र महर्जन कुमारीपाटी
सानु मोक्तान लामा
श्याम महर्जन
विक्रम श्रेष्ठ
अशोक लामा
सुवर्ण तामाङ
भोला खड्का
१३ बौद्ध एरिया
राजेश लामा - बौद्ध
तेजमान लामा
उमेश लामा
मिलन लामा
श्याम लामा
रेसम लामा
निमा लमा
सोम लामा
कान्छा लामा
बागबजार एरिया
लक्ष्य भन्ने लक्ष्मण हरमागाई
नागपोखरी एरियाका
सञ्जय डंगोल
पानीपोखरी एरिया
प्रकाशमान श्रेष्ठ
सुन्धारा एरिया
पूर्ण गुरुङ
सूर्य गुरुङ

Namrata & DJ Tantrik

2009-09-30T16:02:00.000-07:00

पर्दाफासको आज लामो समय अनुस्पथितीमा यहाँ धेरै कडा अनिखतरा भुइँचालो गैसकेछ्न। पर्दाफास यसो घुम्दै जाँदा आज यसो पत्रपत्रीका तिर यसो मात्र चिहाउन खोजेको बाफरे बाफ आगो आगो भयो, पुरै जल्ला जस्तै भयो, धन्न हिमाली देश चिसो सिरेटोले होस गुमाउन भने दिएन। कुरो के भने त्यहीं त ख्यातीप्राप्त मोडल+ नायिका नम्रता श्रेष्ठ र हिपहप दुनियाँका डि जे तान्त्रीक बिचको यौन महालिलाको बारेमा। अब यो पर्दाफासले नभेटेको मोरो यो तान्त्रीकले भेटाईहालेछ। हन आजकल यि हिपहपहरु बडो तेजिलो भएका छन उनीहरु यस्ता हरेक भिडियो बनाउने क्रममा आफैलाई पनि हिरो हिरोनी बनाउन पुगेका रहेछन। धेरै मजाले गन्हाउने आईसक्रीम मजाले स्वाद मानी मानी नम्रताले चुसेकोदेख्दा दुनियाँमा आगो लाग्छ। धेरै राम्रो मेडियामा बसेर दुनियाँलाई दिने शिक्षा यहि हो? हुन सक्छ यो पनि राम्रै किनकी सबै थोक हुन्छ रे राम्रोको लागी यो कुरो भनेको नेपलको ईतिहाँसमा कुनै नयाँ भने हैन। "रेलीमाई" बाट शुरु भएको आज "कोकोजम्बो" सम्म पुग्न सफल भएको छ। पर्दाफासलाई दन्त्यकथा जस्तो लाग्थ्यो अमेरिकातिर त नाङ्गै घुम्छन रे भन्ने सुन्दा आज नेपालमै अमेरिका भन्दा डेन्जर पल्टिंदा बहुत गजब हुने भएको छ। यहाँ नम्रता र तान्त्रीकले बहुत खुब गरे भने अरु पनि त्यस्तै सुबाशिलो चर्चामा आउन तयार रहेको हुनुपर्छ। आजकल मोडलिङको कुरो लिएर आफ्नो नदेखाउनु पर्ने कुरो देखाएर मोडलिङ नेपालमै शुरु भएको छ। बिभिन्न सञ्जालहरुले फेमस गराउने होडमा फाईदा लि रहेका छन। फोटो खिच्नु भन्दा अगाडी मोडल बनाउनेलाई खिच्नु आबश्याक छ। नेपालको परिबेस त्यती माथी छैन जो पैसाले किन्न सकोस रहरहरु ओछ्यानबाट शुरु हुन्छन मोडलहरुको लागी जस्ले बिस्तारामा मजाले सबचीज गराउछ ऊ बन्यो मोडल। उनीहरुलाई त केही छैन, तर उनीहरुलाई जन्म दिने बाबुआमा अनि दाजुभाईको ईज्जत को सवाल छ यहाँ के समाजमा नाङ्गै हिड्न शिक्षा दिएका थिए त यि दुई पशु बुद्वीहरुलाई? मन्छे चेतनशील प्राणीरे आज यो बिषय यो शब्द एउटा हाँसोको कुरो भाको छ। यस्ता कुतत्वले गर्दा भोली समाज अनि परिबेश कता दौडी रहेको हुनेछ त आजै अनुमान काटन सकिन्छ। त्यसैले यस्ता कुतत्वलाई के गर्ने त सरकारले सदा-सदा जेलमा सडाउनु पर्छ।म कुनै झूटको सहार लिएको छैन यो बिषयलाई बिभिन्न सञ्जालले पर्दाफास गरिसकेका छन हेर्न नभुल्नु होला म लिङ्क छोड्ने छु। धन्यबाद।

Plz Click here more info...

इराकमा नेपालीहरु सडकमा रात बिताउन वाध्य ..

2009-09-30T08:23:00.000-07:00

इराकको राजधानी बगदाद आसपासका ठूला होटल र कन्टेनरका छेउमा सैयौं नेपाली कामदारहरू लामो समयदेखि अलपत्र परेर दिनरात बिताइरहेका छन्।

बगदादस्थित एउटा अड्डामा सुरक्षा अधिकारीका रूपमा काम गर्ने सुनसरीका कुमारजंग कार्कीका अनुसार त्यस्ता नेपालीहरूको स्थिति अत्यन्त नाजुक छ। "सबै गरेर कम्तीमा २०० नेपालीहरु त्यस्तो अवस्थामा छन्", उनले भने।चितवन घर भएका महेन्द्र सापकोटाले गत १० दिनदेखि कन्टेरनरमुनि रात बिताउंदै आएका छन्। १३ बर्ष साउदी अरेबिया र मलेसियामा काम गरेको अनुभवमा एजेन्टको भरोसामा परेर भदौको अन्तिम साता उनी रोजगारीका लागि इराक भित्रिएका हुन्। झापाका एक एजेन्ट मार्फत दुई लाख बीस हजार रूपैंया तिरेर काठमाण्डूबाट करांची र दुबई हुंदै बगदाद उत्रेका सापकोटाको आएको दिनदेखि सडकमा बास छ। मासिक ८०० डलर तलब हुने आश्वासनमा भान्से काम गर्न आएका उनलाई त्यहां एजेन्टले भेटेर दिनमा एक चोटी खाना खान चामल र दालसम्म दिने गरेका छन्। महिनामा ८०० डलर तलब पाइने आशमा इराक पुगेका कतिको विचल्ली भएको छ तर काम र कम्पनीको टुंगो नहुंदा, उनीहरूले सडकपेटीमा नै पकाइबनाई खाना खाईरहेका छन्।

आफन्तको जालो

सापकोटासंगै अहिले झण्डै २०० नेपाली, घटीमा १० दिन र बढीमा ५ महिनादेखि सडकको बास गरिरहेका छन्। नेपालीलाई अलपत्र पार्ने एजेन्टका ५/७ वटा फोन नम्बर रहने गरेको र आफन्त वा नातेदारकै जालोमा त्यस्तो म्यानपावर व्यवसाय संचालन भैरहेकोले कहीं कतैबाट पक्राउ पर्ने स्थिति नरहेको अर्का एक पीडितले बताए। कन्टेनरमुनि बास बस्दै आएका धनुषाका अर्का एकजना पीडितका अनुसार दिनको एक बोतल पानी र एक छाक खानाका भरमा दिन बिताइरहेका नेपाली मध्ये ७ जनालाई जन्डिस र जरोले थला पारेको छ। केही अलपत्र नेपालीलाई सहयोग गरेका कुमारजंग कार्की भन्छन्, "नेपाली कामदार अलपत्र परेको खबर आएपछि अमेरिकी सरकारसंग हारगुहार गर्दै उद्धार गर्नु परिरहेको छ। तर अहिलेको बिचल्ली हेरिनसक्नुको छ।" उनी भन्छन्, "त्यसमा पनि एउटै एजेन्सी र एजेन्टले बारम्बार अलपत्र पारेको खबर बाहिर आएपनि त्यसप्रति कामदारहरूले ध्यान नदिनु आश्चर्यको कुरा हो।"

By: Debendra Bhattarai [AG]

महिला यौनसुख

2009-09-23T23:48:00.000-07:00

डा. राजेन्द्र भद्रा

म ३० बर्षिय विवाहित महिला हुँ । मेरा दुइ सन्तान छन् । हाल मेरो श्रीमान् वैदेशिक रोजगारीको सिलसिलामा कतार जानुभएको छ । श्रीमान्को अनुपस्थितिमा मैले यौनसन्तुष्टि प्राप्त गर्न सकिराखेको छैन । यौनचाहना तीव्र हुँदा कतै अर्को व्यक्तिसँग यौनसर्म्पर्क राखौं कि जस्तो लाग्छ । तर म अहिलेको श्रीमान्लाई छोड्न पनि सक्दिनँ । सन्तान हर्ुकाउने दायित्व पनि छ । कहिलेकाहीँ यौनइच्छा तीव्र हुँदा हस्तमैथुनबाट आनन्द लिने गरेकी छु । यस्तो गर्दा केही हानि गर्छ कि गर्दैन - के श्रीमान् फर्केपछिको यौनसर्म्पर्कमा फरक पार्ला - श्रीमान्ले यसरी हस्तमैथुन गरेको थाहा पाएमा के होला - वैवाहिक जीवनमै असर पार्ला कि, चिन्ताले पिरोलेको छ । जवाफ पाउने आशामा छु ।

- अञ्जली

आफ्नो यौनअ·हरु अफैंले चलाएर यौनसन्तुष्टि लिने एक किसिमको यौनव्यवहारलाई नै हस्तमैथुन भन्ने गरिन्छ । महिलाहरूको हस्तमैथुनबारेमा पहिलेको तुलनामा केही बढी चर्चा हुने गरेको छ र उनीहरूले हस्तमैथुन गर्ने कुराको स्वीरोक्ति मात्र व्यक्त गरेका छैनन् बरु यसबारे खोजीनीति गर्न थालेका छन् । यो एक सकारात्मक कुरा हो । महिलाको यौनिकताप्रति सकारात्मक धारणा बन्नुको साथै महिलाले गर्ने हस्तमैथुनप्रतिको नकारात्मक धारणा पहिलेको तुलनामा कम भएको छ ।

महिला यौनअङ्गहरु:

शायद महिलाको यौना· विशेष गरेर अलि भित्रतिर हुने भएको हुनाले होला कतिपय महिलाले पुरुषको दाँजोमा आफ्ना यौना·हरूलाई राम्ररी नियालेर हेरेका पनि हुँदैनन् । आफ्नै अ·हरूको बारेमा आधारभूत जानकारी राख्नु आवश्यक कुरा हो । महिलामा प्रत्यक्षरुपमा योनिलाई नै यौना· ठानिए पनि महिलाका अन्य अ·हरू पनि यौनको दृष्टिकोणले संवेदनशील हुन्छन् ।

भगक्षेत्रः पुरुषको तुलनामा महिलाको यौना· बाहिरबाट हर्ेदा त्यति स्पष्ट हुँदैन । झट्ट हेदा छालाको दुइ पत्रहरू एक-अर्कामा टाँसिएको जस्तो मात्र देखिन्छ । यसैलाई समग्रमा भग भनिन्छ र यसैको भित्रतिर नै सबैजसो अन्य अ·हरू हुन्छन् । महिलामा यही भगको माथिपट्ट िबोसोयुक्त तन्तुले बनेको क्षेत्र हुन्छ, जसले यौन तथा प्रजनन अ·हरूलाई सुरक्षा प्रदान गर्दछ । यौना· क्षेत्रको यस भागलाई अंगे्रजीमा मोन्स प्युबिस (Monspubis) भनिन्छ ।

ठूलो भगोष्ठः यो भगक्षेत्रको सबैभन्दा बाहिरी भाग हो र दायाँ र बायाँ गरेर बोसोयुक्त तन्तुले बनेका दुइ पत्रहरू हुन्छन् । यी ठूला भगोष्ठहरूलाई बाहिरतिर फर्काइयो भने दुवैतिर एक-एक गरेर दुइ साना भगोष्ठहरू देखिन्छन् । यही साना भगोष्ठहरूले भित्री भगक्षेत्रलाई छोपेर राखेको हुन्छ र एक किसिमले सुरक्षा प्रदान गर्दछ । यी ठूला तथा साना भगोष्ठका छेउहरू माथि र तलपट्ट िएक-अर्कामा जोडिएका हुन्छन् । यी भगोष्ठहरूको आकृति व्यक्तिअनुसार एकदमै फरक हुन सक्छ । यी दुवै भगोष्ठहरू यौनसंवेदनशील हुन्छन् र यौन उत्तेजनाको बेलामा सामान्य अवस्थाभन्दा आकार पनि केही ठूलो हुने गर्दछ ।

भगाड्ढुरः महिला शरीरमा भएको यो नै शायद सबैभन्दा महत्वपुर्ण यौनाङ्ग हो । यो भगक्षेत्रको माथिल्लो भागतिर स्थित हुन्छ, जहाँनिर भगोष्ठ दुवैतिरबाट एक-आपसमा जोडिन्छ । यसको कार्यको कुरा गर्ने हो भने महिलालाई यौनसुख दिनु नै एकमात्र कार्य भएको देखिन्छ ।

भगाड्ढुरको टुप्पोलाई पनि पुरुषको जस्तै अंग्रेजीमा ग्ल्यान्स (नबिलक) नै भनिन्छ । व्यक्तिअनुसार यसको आकार फरक हुन सक्छ । प्रायः यसको आकार केराउको दाना जत्रो हुन्छ । यस भगाड्ढुरलाई छालाको एक पत्रले छोपेको हुन्छ । यस भगाड्ढुरको ग्ल्यान्स अति नै यौनसंवेदनशील हुन्छ र र्स्पर्श गर्दा वा यौन उत्तेजनाको बेलामा आकारमा तुलनात्मकरुपमा निकै सानो हुने भए पनि पुरुषको लि·जस्तै उत्तेजित हुने गर्दछ ।

योनिः योनिद्वार भगक्षेत्रको बीचतिर हुन्छ । यो मांसपेशीले बनेको एकदमै लचिलो करिब ३-४ इन्च लामो मार्ग हो । सामान्य अवस्थामा यसका भित्ताहरू एक-अर्कासँग टाँसिएको अवस्थामा हुन्छन् । योनिद्वारनजिकै एकदमै पातलो छालाको झिल्ली हुन्छ, जसलाई योनिच्छद -जymभल) भनिन्छ ।

यौनउत्तेजनाकोे बेलामा योनिको भित्ताबाट रस निस्कन्छ । यसरी योनिरस आउनुले युवकको लि· उत्थित भएजस्तै युवती उत्तेजनाको स्थितिमा भएको संकेत गर्दछ । यस योनिमार्गको बाहिरी एक तिहाइ भाग यौनसंवेदनशील हुन्छ ।

स्तनः महिलाका स्तनहरू शारीरिक तथा मानसिक सुखका स्रोत हुन् । प्रायः सबैजसो समाजमा स्तनलाई महिलाको आकर्षाको एक प्रमुख कुरा मान्ने गरिन्छ । यो एक महत्त्वपर्ूण्ा यौना· पनि हो । विशेष गरेर स्तनको मुन्टो निकै संवेदनशील हुन्छ र यौनउत्तेजनाको बेला यो उत्थित -कडा र केही उठ्नेे) हुने हुन्छ । महिलालाई मात्र यौनआनन्द दिने नभई पुरुषहरू पनि यसलाई देख्दा, र्स्पर्श गर्दा वा सुम्सुम्याउँदा विशेष गरी आनन्द प्राप्त गर्दछन् । कतिपय स्थितिमा पुरुष ठूला स्तनप्रति आकषिर्त हुने भए पनि आकार तथा आकृतिको वास्तवमा यौनसम्बन्ध प्रदान गर्नमा कुनै प्रत्यक्ष भूमिका हुँदैन । महिलामा स्तनको आकारबारे निकै चासो हुने गर्दछ र यसलाई बढाउन उनीहरु विभिन्न उपाय गर्न उद्यत् हुन्छन् ।

हस्तमैथुन: महिलाहरूले विभिन्न यौना·हरूलाई प्रयोगमा ल्याई हस्तमैथुन गर्ने देखिएको छ । हस्तमैथुन गर्दा यौनपरिकल्पना एक महत्वपुर्ण पक्ष हो । हस्तमैथुन गर्दा आफूले चाहेअनुरुप यौनक्रियाकलापमा संलग्न व्यक्ति, स्थान अनि आसनको कल्पना गर्न सकिन्छ र यसमा मानसिक पक्ष सबलरुपमा जोडिएर आनन्द झन् थपिन्छ । भगाड्ढुर चलाउनु वा यसको घर्षण नै महिला चरमसुखमा पुग्ने शायद सबैभन्दा महत्वपुर्ण यौनक्रियाकलाप हो ।

करिब ९० प्रतिशत महिलामा यौनसंवेदनशीलताको केन्द्रको रुपमा यो नै रहेको हुन्छ । आफूलाई सजिलो लाग्ने वा मन पर्ने कुराले यसलाई चलाउन सकिन्छ । यसलाई यसरी नै चलाउनर्ुपर्छ वा र्घष्ाण गरिनर्ुपर्छ भन्ने कुनै एक ठीक तरिका भने छैन । आफूलाई मन पर्ने कुनै पनि तरिकाले यसलाई चलाउन सकिन्छ । चलाउने वा र्घष्ाण गर्नेदेखिबाहेक दबाब दिने, बिस्तारै हल्लाउने वा जोडले हल्लाउने वा यसलाई कुनै वस्तुमाथि थिच्नेजस्ता अनेक उपाय गर्ने गरिन्छ । पानीको हल्का फोहराको प्रयोगलाई पनि कतिपय महिलाले विशेष उत्तेजना प्रदान गर्ने कुरामा लिएका छन् ।

चरमसुख प्राप्त गर्ने कुरामा भगाड्ढुरको महत्वपुर्ण स्थान भए पनि योनिमा केही पसाएर यौनआनन्द अर्को प्रमुख तरिका हो । यसो गर्दा योनिमा पर्याप्त मात्रामा रस आइसकेको हुनर्ुपर्दछ र यौनउत्तेजना हुँदा यो स्वाभाविक रुपमा नै हुने गर्दछ । यस्तो नभएको स्थितिमा अन्य कुनै चिप्लो पदार्थको प्रयोग भने बिर्सनुहुँदैन । यस्तो पसाउने कुरा सफा भएको कुरा सुनिश्चित गर्नुपर्ने हुन्छ । भगाड्ढुर होस् वा योनि, हस्तमैथुनमा औंलाको प्रयोग नै महत्वपुर्ण हुन्छ । औंला बहुउपयोगी हुने भएकोले नै चाहेअनुरुपका दबाब, गति, तरिका गर्न सकिन्छ, जसले आनन्द थप्छ नै ।

यीबाहेक शरीरका अन्य अ·हरूको र्स्पर्श, मर्दन वा सुम्सुम्याइ पनि यौनआनन्द पाउने कुरामा सहायक नै हुन्छन् । तर अचेल यसरी यौनआनन्द लिने क्रममा महिलाहरूले यौनप्रशाधन वा अन्य वस्तुहरू पनि प्रयोग गर्न सक्छन् । कतिपयले पुरुषको लि· आकारको कृत्रिम वा प्राकृतिक वस्तु पनि प्रयोग गर्ने गर्दछन् । अंग्रेजीमा भाइब्रेटर भनिने यौनप्रशाधन विभिन्न किसिमको आकार तथा प्रकारमा पाइन्छन् । तुलनात्मकरुपमा यसको प्रयोगले यौनआनन्द प्राप्त गर्न सजिलो भएको हुनाले पनि यो कैयौं महिलाले मन पराएका पनि छन् । भगाड्ढुर, योनि, योनिमा हुने भनिएको जी स्पट वा गुदद्वारअनुसार यी वस्तुहरु फरक-फरक हुन सक्छन् । विद्युत् वा ब्याट्रीबाट चल्ने यस्ता यौनप्रशाधनको प्रयोग चरम यौनसुख प्राप्त गर्नलाई गरिन्छ । कसै-कसैलाई त यसको प्रयोग गर्दा पीडा भएको कुरा उल्लेख छ । यसको अत्यधिक प्रयोगले महिलाहरूमा लत नै लाग्न सक्ने सम्भावना हुन्छ । कतिपय महिलाले पुरुषसँग यौनसर्म्पर्क गर्दा त्यही किसिमको अनुभूति नहुने भएकोले खिन्न हुने गरेको पनि पाइएको छ ।

हस्तमैथुनले हानि गर्छ ? हस्तमैथुन एउटा स्वाभाविक यौनव्यवहार हो । यौनआनन्द पाउने उपायहरुमध्ये सबैजसोको लागि यौना·को र्घष्ाण नै प्रमुख हो । यौनसर्म्पर्क गर्दा यौना·हरुको एक-आपसमा र्घष्ाण हुन्छ । मानिसले आफ्नो यौना·को र्घष्ाण अरु कसैको यौना·मा गराए मात्र यौनआनन्द पाउँछ भन्ने होइन । यौनसर्म्पर्क नगरीकनै भए पनि यौना·को र्घष्ाण गरेर यौनआनन्द तथा यौन चरमसुख प्राप्त गर्ने तरिका हस्तमैथुन हो । सिद्वान्ततः यौनसर्म्पर्क गर्दा र हस्तमैथुन गर्दा यौना·को घर्षणबाट यौनआनन्द पाउने प्रक्रिया उस्तै नै हो । त्यसैले सम्भोग गर्दा हानि नहुने र हस्तमैथुन गर्दा हानि हुने भन्न मिल्दैन ।

हस्तमैथुनले कतै योनि खुकुलो हुन्छ कि भन्ने चासो पनि कतिपय युवतीमा भएको पाइन्छ । योनि एक विशेष किसिमले बनेको मांसपेशीको नली आकारको अ· हो । सामान्य अवस्थामा यसका भित्ताहरू एक-अर्कासँग टाँसिएका हुन्छन् र कुनै वस्तु योनिमा पसेपछि त्यसैअनुरुप त्यसलाई ठाउँ दिन्छ । हस्तमैथुन गर्दा मात्र होइन लि·को प्रवेश नै हुँदा पनि योनिमा खास संरचनागत परिवर्तन आउँदैन । योनिमार्गबाट बच्चा जन्मिसकेपछि भने केही परिवर्तन देखिन्छ, जुन कुरा लि·ले थाहा पाउँछ भन्ने पनि छैन ।

वैवाहिक जीवनमा असर : हस्तमैथुनको थालनी आफ्नो शरीरबारे, त्यसमा पनि विशेष गरी यौना·बारे जानकारी पाउने कार्यमा सहयोगी हुन सक्छ । यी कुरा आफैंलाई आनन्द पाउने कार्यमा सहयोगी हुने मात्र होइन, आफूलाई कसरी यौनसुख प्रदान गर्ने भन्ने कुरा आफ्नो यौनजोडीलाई पनि सिकाउन सकिन्छ ।
लामो समयसम्म छुट्टएिर बसेपछि पुनः सँगै बस्दा दुवैको पारिवारिक तथा यौनसर्म्पर्कसम्बन्धी कुरामा केही तालमेल मिलाउनु जरुरी हुन्छ । श्रीमान्-श्रीमती दुवै जना मिलेर कसरी यौनआनन्द बढी लिन सकिन्छ भन्ने कुरामा कुराकानी वा छलफल गरेर विभिन्न प्रयोगद्वारा दुवै जनालाई आनन्ददायी हुने उपायको खोजी र अवलम्बन गर्न सकिन्छ ।

यस्ता उपायहरूको निरन्तररुपमा खोजी गरिए वैवाहिक जीवनमा लामो समयसम्म यौनसुखलाई राम्ररी उपभोग गर्न सकिन्छ । श्रीमान्लाई आफूलाई कसरी यौनआनन्द प्राप्त हुन्छ भन्ने कुरा राम्रोसँग थाहा दिए यौनसुख प्राप्त गर्न मद्दत मिल्छ । हस्तमैथुन गरेर आनन्द लिँदैमा हानि हुने केही होइन ।

हस्तमैथुनको फाइदा : हस्तमैथुन गरेमा मुखमा दाग आउने, आँखाको दृष्टि कमजोर हुने, विवाहपश्चात् आफ्नो यौनसाथीलाई सन्तुष्टि दिन नसक्ने भन्नेजस्ता भ्रमहरु व्याप्त छन् । तर हस्तमैथुनले यस्ता स्वास्थ्यसम्बन्धी कुनै हानि गर्दैन । हस्तमैथुन आफैंले खराबी गर्ने नभए पनि यसैसँग जोडिएर आउने हीनताबोध वा दोषीपनले भने समस्या उत्पन्न गराउन सक्छ । यसलाई मनबाट निकाल्न सकेमा फाइदा नै पुग्छ । र् र्सवप्रथम त हस्तमैथुनले यौनइच्छाको दमनबाट हुने तनावबाट मुक्ति दिलाउँछ । तनावबाट मुक्त मान्छे बढी सकारात्मकरुपमा सिर्जनशील हुन सक्छ । यसरी यौनचाहना शान्त पार्न मद्दत पुर्‍याउने भएकोले कतिपय यौनअपराधलाई कम गर्न सहयोग पुग्छ भन्नेहरु पनि थुप्रै छन् । यस्तै हस्तमैथुनले अनावश्यक गर्भधारण, अन्य व्यक्तिसँगको यौनसम्बन्ध, यस्ता क्रियाकलापमा खर्च हुने धन तथा समयको दुरुपयोगबाट पनि बचाउँछ । अर्को व्यक्तिसँग यौनसर्म्पर्क नै नहुने भएकोले अहिले चर्चामा रहेका एचआईभी/एड्स वा अन्य यौनरोगहरु लाग्नबाट पनि बचावट हुने भयो ।

स्रोत : नेपाली पत्रीका साधना मासिक

गोरु जोत्ने महिलालाई शिक्षिकाद्वारा दुर्व्यवहार

2009-08-07T08:21:00.000-07:00

गोरु जोतेकै कारण छिमेकी महिलालाई एक शिक्षिकाले दुर्व्यवहार गरी गाउँ निकाला गर्ने धम्की दिएकी छिन्।

मार्पाक गाविस-३ की २३ वषीर्या सुषमा तामाङलाई गोरु जोतेको आरोपमा पञ्चकन्या प्राथमिक विद्यालयकी शिक्षिकाले अरू मानिसहरूलाई समेत जम्मा गर्राई गाउँ निकालाको धम्की दिँदै दुर्व्यवहार गरेकी हुन्।

तामाङले गाउँमा काम गर्ने मानिस नपाइएपछि गोरु जोतेकाले उनलाई गाउँबासीले भातपानी काढ्दै मेला पर्म नगर्ने तथा उसैले गर्दा यो वर्षपानी नपरेकाले गाउँमै बस्न नदिने भन्दै पटकपटक धम्की दिँदै आएकी छन्। शिक्षिकाले मेलामा जम्मा भएका मानिस जम्मा पारी अपशब्द बोलेर बेइजज्ती गरेको सुषमाले बिहीबार बताइन्।

सुषमाले सदरमुकाममा प्रमुख जिल्ला अधिकारी उद्धवबहादुर थापा, प्रहरी निरीक्षक उद्धव भारती, राजनीतिक दलका नेता तथा मानवअधिकारकर्मी, नागरिक समाजका प्रतिनिधिहरूसमक्ष न्याय दिलाइदिन र पीडकहरूलाई कारबाही गर्न माग गरेकी छिन्।

घटनामा सम्लग्न शिक्षिकासहितलाई कारबाही गर्न माग गर्दै महिला मानवअधिकार रक्षक जिल्ला सञ्जाल, इन्सेक, महिला सुरक्षादबाब समूह, महिला सचेतना केन्द्रले बिहीबार प्रेस विज्ञप्ति प्रकाशन गरी सुषमाको सुरक्षाको माग गरेको छ।

सुषमाको पति शमशेर तामाङ विदेश भएको र खेत रोप्ने बेलामा गोरु जोतिदिने मानिस गाउँमा नपाएकाले खेत बाँझो राख्नुभन्दा आफैंले गोरु जोत्नु राम्रो भनेर आफ्नो काम गरेकी थिइन्। आफै गाउँ छोडेर नगए गाउँले मिलेर गाउँ निकाला गर्ने कुरा भइरहेको पीडितले जानकारी दिइन्।

आफ्नो ७ वर्षो छोरा र आफू आफ्नै घरमा बस्दै आएकोमा गाउँलेको डरले अहिले उनी सासूससुराको घरसँगै जोडिएको गोठमा बस्न बाध्य भएको र सासूससुराले पनि गाउँका केटाहरू लगाएर गाउँ निकाल्ने धम्की दिइरहेको पीडितले जानकारी दिँदै आफूलाई न्याय दिलाउन सरोकारवालासमक्ष आग्रह गरिन्।

Source : नेपाल समाचारपत्र, (धादिङ)

म गोर्खाकी बहिनी हुँ

2009-08-05T14:56:00.000-07:00

लिबरल डेमोक्र्याटिक पार्टीका नेता पिटर क्यारोल, काउन्सिलर धन गुरूङ, गोर्खा वकिल मार्टिन होवे, डेभिड इन्राइट र किरण ओरूर्केसहित आइपुगेकी थिइन्, बेलायती अभिनेत्री जोआना लुम्ले। गोर्खाली न्यायिक अभियानकारीका रुपमा परिचित ६३ वर्षीया लुम्लेले पाँचदिने नेपाल यात्रामा काठमाडौं, धरान, दमक, पोखरा, स्याङ्जा पुगिन् र गोर्खा सैनिकका परिवारसँग भलाकुसारी गर्न भ्याइन्। त्यसै क्रममा पोखराको मट्टीखान भ्यू टावर लुम्ले परिवारका नाममा घोषणा गरिएको छ। लन्डन फर्कनुअघि पोखरामा लुम्लेसँग भोजराज भाटले गरेको संवाद।

-पोखरा, मट्टीखानबासीले भ्यू टावर लुम्ले परिवारका लागि नामकरण गर्दा कस्तो अनुभव भयो ?
हामीलाई निकै ठूलो 'सप्राइज' दिइयो। निकै सुन्दर सल र आकर्षक खुकुरीसहित मट्टीखान भ्यू टावर मेरो परिवारका नाममा समर्पण गरियो। यो अद्वितीय सम्मान हो। मट्टीखान भ्यू प्वाइन्टबाट हिमाली परिदृश्य, पहाड र पोखरा निकै राम्रो देखिँदो रहेछ। सम्भवतः अर्को वर्ष अक्टोबरमा नेपाल आउने छु। म यही अग्लो ठाउँमा परिवारसहित उभिनेछु र सुन्दर पोखरा नगरलाई नियाल्नेछु।

-नेपालमा यस्तो सम्मान होला भन्ने सोच्नुभएको थियो ?
लन्डनको गोर्खा अभियानमा लाग्दा हजारौं गोर्खालीका बीचमा नाराबाजी गर्थें। गोर्खा झन्डा बोक्थेँ। नेपाल आएपछि अलि फरक अनुभूति भयो। विभिन्न थरिका फूलले मेरो भब्य स्वागत भयो। उनीहरू सबैले भन्थे, गोर्खा देशमा स्वागत छ। पोखरा, धरानदेखि मलाई स्वागत गर्न आएका रहेछन्। जहाँ गयो, मेरो वरिपरि स्वागत गर्ने हजारौंको भीड लाग्थ्यो। मैले कहिल्यै असुरक्षित महसुस गरिनँ। सबै मेरो घाँटीमा खादा ओढाउन तँछाडमछाड गर्थे। कसैकसैले मिठो र न्यानो चुम्बन लिन्थे। गोर्खालीले हात उठाएर नमस्ते गर्दा मलाई बुबाको झझल्को आउँथ्यो।

-लन्डन फर्केपछि गोर्खा न्यायिक अभियानका लागि तपाईँ के गर्नुहुन्छ ?
बेलायतबासीमा गोर्खाको विशेष योगदान छ। प्रथम र द्वितीय विश्वयुद्धमा गोर्खाले बेलायतीका लागि ज्यान अर्पित गरे। कतिको त लास नै पाइएन। गोर्खालाई बहादुरीको कदर गर्दै बेलायतले भीसी, एमसीजस्तो उच्च सैनिक पदकबाट सम्मान त गर्यो तर उनीहरूको समान हकअधिकारबारे सुनुवाइ गरेन। हामी अभियानमा लागेपछि केही हदसम्म सफल भएका छौं। म लन्डन फर्केपछि गोर्खाको वस्तुस्थिति समेटेर डकुमेन्ट्री बनाउने छु। गोर्खा भेट्रानको अवस्थाबारे बेलायतीलाई जानकारी दिनेछु।

-नेपाल आउनुभन्दा अघि र पछि कस्तो अनुभूति भयो ?
यहाँ आउनुअघि गोर्खा परिवार र नेपालीसँग केही तस्बिर हेरेको थिएँ। म नेपालको चारैदिशा पुगेँ। अब म संसारका अन्य नागरिकलाई प्रस्ताव गर्नेछु- नेपाल विश्वकै सुन्दर देश हो। दानी जनता, स्वादिष्ट भोजन र दुर्लभ दृश्य नै यो देशको सम्पत्ति हो, जुन अरू देशमा पाइँदैन।

-आफ्नो बाल्यकालमा गोर्खासम्बन्धी कुनै गतिविधिको सम्झना छ ?
म सन् १९४६ मा कास्मिरमा जन्मेकी हुँ। हाम्रो परिवार त्यसको एक वर्षपछि अर्कै ठाउँमा हिँड्नुपर्यो। काश्मिरबाट हुन्जा, केरला हुँदै हङकङ जानुपर्यो। सन् १९४९ मा हङकङमा खासै घर थिएनन्। मलाई त्यतिखेर गोर्खासागै उठबस गरेको सम्झना छ। त्यसपछि हामी बुबासँगै मलाया गयौं। त्यहाँको जंगल, गर्मीको अझै झलझली याद आउँछ। जब म त्यहाँबाट बेलायत पुगें, त्यसबेला आठ वर्षकी मात्र थिएँ।

-तपाईं गोर्खा न्यायिक आन्दोलनमा कसरी लाग्नुभयो ?
मेरा बुबा सन् १९३९ देखि १९५६ सम्म गोर्खा राइफलको अफिसर हुनुहुन्थ्यो। दोस्रो विश्वयुद्धमा उहाँ मलाया, बर्मा र हङकङमा गोर्खासँगै रहनुभयो। सन् १९४७ को लडाइँमा गोर्खाले बुबालाई नबचाएको भए, म जन्मने नै थिइनँ। त्यसैले हाम्रो जीवनको आधा इतिहास गोर्खासँग जोडिएको छ। तिनै गोर्खालाई न्यायिक असमानता भएको र उनीहरूलाई स्थायी बसोबास दिन बेलायत सरकारले इन्कार गरेको देखेर म यस अभियानमा लाग्न अभिप्रेरित भएकी हुँ।

-तपाईँलाई गोर्खा न्यायिक अभियानमा लाग्न कसले अभिप्रेरित गरेको हो ?
पिटर क्यारोल। सन् २००३ देखि पिटर क्यारोल गोर्खा आन्दोलनसँग जोडिएका छन्। उनी गोर्खाको बढी बसोबास भएको फिक्सटोन राज्यका लिबरल डेमोक्र्याटिक पार्टीका नेता हुन्। पिटरले मलाई गोर्खाका पक्षमा प्रेसमा बोलेर जनमत सिर्जना गर्नेतिर जोड दिए। मार्टिन होवे र उनका वकिलहरूको टोलीले विभिन्न ६ थान मुद्दा लन्डन उच्च अदालतमा दायर गरे, त्यसपछि हामी सबै यस अभियानमा जोडिएका हौं।

-'गोर्खाकी देवी' र 'नेपालकी छोरी' भनेर सम्बोधन गर्दा कस्तो लाग्छ ?
मेराका लागि कति सम्मान हो भनेर बोल्ने शब्द नै छैन। म यति मात्र भन्छु, धन्यवाद र नमस्ते छ सबैलाई। नेपालकी छोरी भन्ने उत्कृष्ट उपाधि पाएकी छु। मेरा लागि यसभन्दा ठूलो केही हुन सक्दैन। म त आफूलाई गोर्खाकी बहिनी भन्न चाहन्छु। भीसी तुलबहादुर पुनले मलाई छोरी भन्नुहुन्छ। उहाँ मेरा सम्मानित पिता हो।

गोर्खा आन्दोलन थाल्दासम्म मलाई थोरै गोर्खालीले चिन्थे। पछि बेलायती टेलिभिजनहरूमा गोर्खाको न्यायिक अभियानमा अन्तर्वार्ता दिन थालेपछि विस्तारै सबै नेपालीले चिन्न थालेका हुन्। नेपाल आएपछि मात्र महसुस भयो, म साँच्चै जोआना लुम्ले रहेछु, तिनै नेपालीकी छोरी। (हाँस्दै)

-तपाईँले बेलायतको संसद् अगाडि नांगो खुकुरी उठाउनुभयो, 'आयो गोर्खाली' भन्दै कराउनुभयो। तपाईँमा त्यतिखेर त्यस्तो भावना कसरी जाग्यो ?
मलाई त्यतिखेर गोर्खाको पेन्सन तथा आवासीय मुद्दाबारे सबैको ध्यानाकर्षण गर्नुथियो। आयो गोर्खाली भन्नुको मतलब गोर्खा लडाइँमै छन् भन्ने सन्देश दिनु थियो। हामी न्यायका लागि लडाइँ लडिरहेका थियौं। त्यसका लागि प्रेसको निकै ठूलो सहयोग आवश्यक थियो। फोटो पत्रकारले तस्बिर लिनु पनि त्यत्तिकै जरूरी थियो। बेलायतको संसद्अगाडि चारैतिर गोर्खाली झन्डा उठाइएका थिए। त्यही बेला एकजनाले नांगो खुकुरी उठाएर मलाई दिए। र, मैले त्यो खुकुरी समात्दै 'आयो गोर्खाली' भनेर चिच्चाए। प्रेसले पनि हाम्रो भावना राम्ररी बुझेर निकै स्थान दियो। मलाई लाग्छ, खुकुरीको महत्व सबैले बुझेका छन्। पोखरामा पनि निकै मनमोहक खुकुरी उपहार पाएकी छु।

-गोर्खाका विषयमा धेरै मुद्दा बाँकी छन्। अझै गोर्खालाई बेलायतीसरह पेन्सन सुविधा छैन। लडाइँमा मारिएका सैनिकका परिवार (विधवा) बारे नीति अस्पष्ट छ। १८ वर्षभन्दा माथिका गोर्खाका छोराछोरीलाई बेलायत लैजान समस्या छ।

-अब गोर्खा न्यायिक अभियान कसरी जान्छ ?
अहिले त स्थायी बसोबासको अभियानमा टुंगो लागेको मात्र हो। यसबाहेक अन्य मुद्दामा विचारविमर्श र छलफल बाँकी नै छ। हामी वीर गोर्खालीका लागि सकेसम्म काम गर्छौं। त्यसैका लागि यहाँ आएका हौं। अभियान जारी रहनेछ।

Source : Ajambari.com

अनुभव

2009-06-26T05:08:00.000-07:00

बोल्नेले नै जित्छ

डा. शंकरमान राई

मेरो स्वास्थ्यकर्मीको पेसा ३० वर्ष पुरानो भयो । सोलुको सोताङबाट हेल्थ असिस्टेन्टको रूपमा यो यात्रा थाल्दा गाउँको अधिकांश मानिस गरिब र अशिक्षित थिए । उनीहरूलाई ठूलो अस्पताल जानु धेरै गाह्रो कुरा थियो । उनीहरू मलाई त्यहाँको डाक्टर नै ठान्थे । सामान्य बिरामीमात्र होइन, हातखुट्टा भाँचिएका, जटिल प्रकृतिका सुत्केरी केश पनि आउने गर्थे । स्वास्थ्यचौकी ल्याउन नसकिनेका लागि बोलाउन आउँथे । म उपचारको निम्ति घरमै पनि जान्थेँ । स्वास्थ्यचौकीमा मैले उपचार गर्न नसक्ने बिरामी नआउन् भनेर प्रार्थना गर्थें । किनकि गाउँलेले डाक्टर भने पनि वास्तवमा म एउटा हेल्थ असिस्टेन्टमात्रै थिएँ । सानोतिनो घाउचोटमा मलमपट्टी लगाउने र भएको औषधी दिनुबाहेक अरू काम गर्ने मेरो सामथ्र्य थिएन ।

नचाहँदा-नचाहँदै र भन्दाभन्दै पनि मैले उपचार गर्न नसक्ने बिरामी धेरै आइरहन्थे । तीमध्ये अधिकांशलाई टाढाको अस्पताल जान जेथाले साथ दिँदैनथ्यो। त्यस्ता बिरामी देख्दा सुत्केरी अवस्थामै बितेकी मेरी आमालाई सम्भिन्थेँ । तर पनि त्यस्ता असहाय बिरामीहरूलाई अरू नै अस्पताल जानु भन्नुबाहेक मसँग अरू उपाय हुन्नथ्यो । यसो भनिरहँदा मनमा तीतो अनुभूति बढ्दै गयो । त्यही तीतोपन हटाउन आफैं डाक्टर बन्ने कुरा सोच्न थालेँ । मैले जे सोचेँ, त्यो अरूलाई पनि भनेँ । कतिपयले चाहिँ 'हेल्थ असिस्टेन्ट' पनि डाक्टर हुन्छ भनेर खिल्ली उडाए ।

म आज पनि मनमा लागेको कुरा भनिहाल्छु । त्यसो गर्दा त्यो कुरा पूरा हुने-नहुने चाँडै थाहा हुन्छ । सायद सोलुमा हुँदा मैले मेरा चाहना मनभित्रै लुकाइराखेको भए म जीवनभर 'हेल्थ असिस्टेन्ट'मै सीमित रहन पनि सक्थेँ । शिक्षण अस्पताल, बेलायत, बंगलादेश र अमेरिकामा अध्ययन गर्दै आज इन्टर प्लास्ट सर्जन हुन्न थिएँ ।

भित्री इच्छा प्रकट गर्नेसँग आफ्नो लक्ष्य प्राप्तिका लागि लागिपर्ने शक्ति हुँदोरहेछ । त्रिविको मेडिसिन क्याम्पसमा एमबीबीएस पढिरहँदा त्यतिबेलाका धेरै सिनियर डाक्टरहरू 'हेल्थ असिस्टेन्ट'बाट बनेका डाक्टर राम्रो हुँदैन भन्ने पूर्वाग्रह राख्थे । काम सिकाउने क्रममा पनि होच्याउँथे । उनीहरूको बोली र व्यवहारले मलाई बेला-बेला साह्रै पनि पार्थ्यो । मैले सोलुको सोताङमा प्रकट गरेको डाक्टर बन्ने चाहनाले त्यस्ता पीडालाई धेरै बेर रहन दिँदैनथ्यो । यही उत्प्रेरणाले गर्दा अन्ततः डाक्टर भएर शिक्षण अस्पतालमा काम पनि गर्न थालेँ ।

त्रिवि शिक्षण अस्पतालमै विदेशी डाक्टरहरूले गरेको खोँडे बच्चाको एउटा अपरेसन देखेर म चकित भएँ । त्यो अपरेसनमा अन्य अपरेसनमा झैं धेरै उपकरण थिएनन् । काम गर्ने समूह पनि सानो थियो । तर उनीहरूले आधा घन्टामै कुरूप खोँडेलाई सुन्दर बनाइदिए । त्यो बच्चाको परिवर्तित रूप देखेर यति प्रभावित भएँ कि मैले मनमा कुरा रोक्न सकिन र तुरुन्तै त्यो कुरा सिकाइमागेँ । उनीहरू पनि मलाई सिकाउन तयार भए । यदि त्यो बेला उनीहरूले के भन्लान् भनेर मनको कुरा मनमै राखिराखेको भए आज इन्टर प्लास्ट सर्जन भएर १५ हजार खोँडे बालबालिकालाई सुन्दर बनाउन सक्ने थिइन । बाँकी रहेका ३० हजार खोँडे बालबालिकाको रूप परिवर्तन गर्न म र मेरो समूह आज पनि लागिपरेका छौं ।

प्लाष्टिक सर्जरी सिक्दै गर्दा पनि मलाई यसको खास महत्त्व के हो भन्ने थाहा थिएन । तर मेरो त्यही खुल्दुलीले आज कति बाआमाको मन हाँसेको छ । कति खोँडे बच्चाको हीनताबोध हटेको छ । कति मान्छे वर्षौदेखि आगोले डढेर बिग्रिएका हातखुट्टा ठीक भएर हिँड्न सक्ने भएका छन् । मैले विदेशीसँग अचानक प्रकट गरेको कुराले गर्दा नै म अरूको लागि यो काम गर्नसक्ने भएको हुँ ।

मान्छे सोचेर बोल्नु भन्छन् । हो, होश पुर्‍याएर बोल्नु पनि पर्छ । तर सिक्ने चाहना छ भने अचानक बोलेका कुराले धेरै सम्भावनाहरू पनि खोलिदिन्छ । नबोल्नेले केही ठाउँमा आफ्नालागि राम्रो काम गर्लान्, तर बोल्नेले धेरै ठाउँमा धेरैका लागि राम्रो काम गर्न सक्छन् । यो मेरो अनुभव हो । यो नै मेरो विश्वास हो ।

यो लेख एन्टेना फाउन्डेसन नेपालको टेलिभिजन तथा रेडियो कार्यक्रम 'मेरो जिन्दगी मेरो विश्वास'बाट साभार गरिएको हो ।

खसखस!!!

2009-06-24T23:45:00.000-07:00

सम्पादक: पर्दाफास
एउटा बच्चा जन्मिन्छ, आमाबुबा र परिवार नै कति रमाई रहेका हुन्छनकी यो मेरो सन्तानले हाम्रो नाम माथी पुर्‍याउने छ भनेर। हाम्रो नाम राखीदिनेछ भनेर पनि अनि न्वारानको हुन्छ सबै भद्र भलाद्मी इष्टमित्र बोलाई बिभिन्न आशिर्बाद दिइन्छ की यो सन्तानले बडोस आमाबुबाको नाम उज्ज्वल बनावोस अनि दुखीयारीलाई हेर्ने होस इस्वरले सदा सदबुद्वी दिउन यसरी सन्तान बढ्दै जान्छ अनि बढेर गएपछि त्यसको बिपरित सन्तान भएमा ति हाम्रा आमाबुबालाई कस्तो महसुस हुन्छ होला एकपल्ट सोंच्नोस म कुरा लम्ब्याएर दुख दिन चाहन्न नत्र धरोधर्म यो तस्बिर हेर्नुहोस नेपालको नम्बर वन हुन खिचाईएको तस्बिरहरु के यी पाच्य छन हाम्रा समाजमा?

बाफरे म त समचार हेर्दाहेर्दै अलमल्ल परें किनकी मेरो साथमा म मात्र नभै सम्पुर्ण साथीहरु थियौं हामी एकार्कालाई ईज्जत गर्ने हुनाले यस्तो तस्बिर भएको समचार पढ्न सकिएन र अनि तस्बिरहरु मैले चट्ट लिहालेंकी केही सज्जन हरुले हेरेर आफ्ना सन्तान पनि यस्तै कुबाटोमा लागीरहेका त छैनन, केही सन्देश दिन सकोस यो मेरो प्रयासले।

हेर्दै जानुहोस कतै तपाईले नै यी बालकहरुलाई ताते ताते गरेर दोर्याैउनुभएको छैन? अबस्य कोई न कोईले त दोर्याउएको हुनुपर्छ। सोंच्नुहोल यो सालेलाई किन टाउको दुखेछ भनेर मलाई जंगली बस्तु हेर्न साथ टाउको मात्र हैन शरिरनै काँप्छ। किन भन्नुहोला अब भालुलाई हेर्नुहोस नङले कोपार्छकी भन्ने डर अनि बाघलाई हेर्दा चिथार्छ की भन्ने डर यस्तै अब ढुङ्गेयुगको यो छबि उल्टिंदा भोली मेरी स्वास्नी नि नाङ्गै कुद्ला भन्ने डर त्यसैले यो तस्बिरहरु मैले प्रकाशनमा ल्याएँ यदी तपाईको नाता परे सम्झाउन कोशिस गर्नुहोला यदी तपाईंकी स्वास्नी भए झापड हान्न नबिर्सनु होला, यदी तपाईंकी छोरी भए तुरुन्त काँशीमा लगेर उपचार गर्न नबिर्सनुहोला यदी छिमेकी भए ओहोर दोहोर गर्दा लगाई राखेको जुत्त चप्पल फुकालेर कञ्चटमा फुट्ने गरी हान्नुहोला चिन्ता नगर्नुहोस परेको म बेहोर्छु। मेरो त छिमेकी मेरो शाखा-सन्तान यस्ता निक्ले भने के गर्छु भने नी के गर्छु सोंच्दै छु सजाय के हुनु पर्छ..........?????

अतितबाट आतंकित जिन्दगी

2009-05-24T08:09:00.000-07:00

शशी,

तिमिले मेरो हृदयलाई टुक्रा टुक्रा पारेर तिमी मेरो जिबन देखी टाढा भएपनि यो निर्दोष गाउँलेको अनन्त सम्झना। हो मेरो एउटा शब्ददेखी तिमीले बर्षौं पुरानो नातालाई तोड्यौ, धन्यबाद तिमीमा स्वार्थ लुकेको मैले पत्तै पाईन, किनकी म तिमीलाई साथी सम्झन्थे, अहिले त तिमी धेरै नै परिबर्तन भईसक्यौ होला, हो म तिम्रो अबुझपनलाई दुरीमा ल्याउन तिम्रो शहर आएको थिएँ, तिमिलाई खोजें तिमीले दिएको ठेगानामा पुगें तिम्रा नतमस्तक दाईहरु वा साथीहरुले मेरो खिल्ली उडाए, कहिले मान्छेको रुप नदेखेका ति तिम्रा दाईहरु वा साथीहरुलाई शशी जी को घर कहाँहोला भनेर तिम्रो तस्बिर देखाउँदा के भने थाहा छ, ओ ब्रो सी इज आउरस मेम्बर रे, सी वेन्ट उडमान्डु रे मैले फेरी सोधें परिवारको बारेमा उनीहरुले मेरो प्रश्नको प्रहसन बनाए। तिम्रो शहर कति सभ्य शहर एउटा अपरिचितको धज्जी उडाईंदो रहेछ। रक एण्ड रोलहरुको बस्ती हिपहपहरुको बास भएको ठाउँ धेरै फरक अरुको शहर भन्दा तिम्रो शहर हिंजडाहरुको शहर, हो जहाँ हिंजडाहरु हुन्छन नी तिम्रो शहर त्यो भन्दा कम छैन।, म तिम्रो खोजाईमा बिताएको त्यो तिम्रो शहरको एउटा सस्तो लज अनि लज चलाउने त्यो ईलामेली दाईहरुलाई बिर्सन सक्दिन। तिमी त अहिले शानदार महलको बुढोसँग बिहे गरेका छौ रे, बधाई सम्पत्ती भएपछि मृत्युको बहीखातामा दस्तखत गर्ने यो परम्परा शायद तिमी सँगै सिक्नु पर्ला, ६८ बर्षको तिमीलाई बिहे गर्ने उम्मेद्वारलाई पनि शुभकामना, सम्पत्ती हेरेपछि तिम्रो सम्पुर्ण भनेपछि सम्पत्तीमै एकदिन तिमीले आफ्नो जिन्दगीलाई बेच्ने छौं सम्पत्तीको पछि लाग्दा लाग्दा एकदिन अबस्य एउटा यस्तो भौडी भर्ने छौ की न तिम्रा अघिका हुन्छन न तिम्रा पछिका हुनेछन, केवल तिम्रो गन्धे शरिर अनि तिम्रो पापी आत्मा। तिम्रा भुलको पर्दा त्यतिबेला खुल्ने छ सरररर, अनि तिमी पछुताईरहेको हुनेछौ। मलाई यो लेख लेख्ने कुनै सौख थिएन तर मैले सुनेको छु तिमी पनि अहिले खुब साईबर क्याफे धाउँछौ रे, तिम्रो नी ल्यापटप छ रे सो कुनैदिन यो मेरो सन्देश पढ्नेछौ, त्यतिबेला यो १० साल पुरानो तिमीले छोडेको गाउँलेको याद आउनेछ। तिमी जस्तो महलमा बस्न नसकेनी शान्तीको झुपडीमा आफ्नो जिबन ब्यतित गरिरहेछु। तिमीलाई यो सन्देश पढ्दा रिंगटा लाग्ला वाकवाकी होला, यदि त्यसो भयो भने त्यो तिमीले गरेको भुलको परिणाम सम्झिने छु, मलाई तिम्रो जिबन बर्बाद गर्न छैन त्यसैले तिम्रो सभ्य शहरको ठेगाना स्पष्ट सँग हालेको छैन ताकी तिमीले मात्र बुझ यो भनेर, हो मैले चाहेको भए त्यो तिम्रो भरौटेहरु जो आफुलाई कुण्ड्ल कानमा लगाएर हिंजडा जस्ता तिम्रा पार्ट्नरहरुलाई ब्यबस्था गर्ने मेरो पनि क्षमता थियो, तर म त्यो कुकुर बन्न चाहन्न। तिम्रो सोसाईटी जस्तो मेरो सोसाईटी छैन तिम्रा नाटकिय भाषाहरु तिम्रा ति दुनियाँको नजर पारिलो बनाउने तिम्रो मेकअप अनि तिमी सबै पुरुषलाई उल्लु बनाउँदै लाहुरेबुढोलाई अहिले त्यो तिम्रो गन्धे जवानी सुम्प्यौ, मैले यो तिम्रो बैजत गरेको नसम्झ यो तिम्रो एउटा तितो अतित हो, जो मैले धेरै अगाडी भनेको थिएँ तिमीलाई "शशी जिन्दगी जिउने धेरै धारहरु छन एउटा असल भएर जिउने कोशिस गर" भनेको थिए तिमीले के जवाफ दियौ थाहा छ? मैले मेरो जिन्दगी जसरी जिउँ तिमीलाई के को पिर मर्का नि? तिम्रा यी घमण्डीपन मलाई एउटा साथी भएर पनि कहिले छुट्ट्याउन सकिन तिमी बाट आखिर तिमी लाहुरेको पछि लाग्न भन्दा पहिला थुप्रै सँग मेरो बैजत गरेर हिंडेछौ, भन्थ्यौ रे फलानाले मलाई धेरै चाहन्थ्यो तर मैले कहिले हिन्ट्स दिईन भनेर तर शशी तिम्रो त्यो ओशिलो अनि फोहोरी जवानीको कुनै लोभ थिएन मलाई। तिमीले मलाई एकदिन हलमा सिनेमा हेर्ने निहु गराएर हलमा लगेउ, म मौन रहीरहें तिमीले अप्र्यतसित तिम्रो जवानीको बोझ थोपर्न चाह्यौ यदी मैले मेरो आफ्नो नैतिकतालाई बिर्सेको भए तिम्रो त्यो जवानी हो मसँग पनि जोडिन्थ्यो, तर म त्यो पक्षमा थिईन र कहिले भैइन तिमी केवल आफ्नो जवानीको दुरुपयोग गर्ने एउटा पशु हौ जो न कसैको ख्याल छ न कसैको प्रबाह। एउटा समाजको गन्धे किरा जहाँ त्यो समाजलाई एउटा फोहोरी बनाएर रह्यौ। तिम्रो शहरको पिडित छिमेकीहरुले दुख पोखेको थिए मेरो १ रातको बसाई अनि बिहानको समयमा तिम्रो बारेमा यदी कसैले तिम्रो बारेमा बोले भने तिमीले ति तिम्रा कुण्डलेहरु ल्याई बहुत दुख अनि धुलाई गर्छौ रे। धेरै राम्रो तिमी सती साबित्री सीतामाताको देशमा जन्मेर नक्कली फुलन देवी बन्न खोज्यौ तर फुलन देवीको त उसको बाध्यत्मक परिस्थिती थियो तर तिमी ओहोहोहोहोहो कचडा तिमीले मेरो सबै पत्रहरुको दाह संस्कार गरेको सुने त्यसैले तिम्रो पनि फोटो समेत आज उप्रान्त जलाउने छु अनि तिमीलाई यो शब्द अन्तिम श्रद्वान्जली मेरो तर्फ बाट र याद राख तिम्रो त्यो भरौटेहरु छन नी मुन्द्रेहरु सम्झाएर राख दोस्रो पाली तिम्रो शहर आउन पर्‍यो भने तिनीहरुले जिन्दगीमा कहिले नदेखेको दुर्दशा देख्ने छन यो कुनै फिल्मी डाईलग हैन तिनीहरुलाई म यस्तो सजाय दिनेछु पाईतालाको चाम्डा उतारेर त्यो तिम्रो गन्धे गल्लीमा म्याराथुन धावक बनाउने छु याद राख, तिम्रो त्यो त्यो तिम्रो गल्लीको भुस्यहाहरुले कहिले कल्पना समेत गरेका छैनन कस्तो हुन्छ पाईतलाको चाम्डा नहुँदा, मैले भोगेको सजाय अब तिम्रो भरौटेहरुलाई भोगाउने छु मैले मेरो भुमिगत जिबनमा धेरै सिकेको छु मर्न र मार्न मलाई धेरै पल्ट मारिएता पनि मरिन शायद तिमीले दिएको बैजत सुन्न थियो होला यो फुटेको कानले तर अब तिम्रो थुतुनो चल्यो भने तिम्रो घरमा बम फुट्यो यो सम्झ म मेरो इज्जत यति प्यारो लाग्थ्यो तर आज तिमीले लिलाम गरिदियौ शायद यहिं होला मैले तिम्रो बजारमा आएर तिमीसँग मित्रता गाँस्नुको परिणाम मेरो सोझोपनले आज मलाई आतंकित बनाईरहेछ, तिमीलाई भेट्ने छु कुनैदिन त्योदिन शायद अन्त्य हुनेछ अनि जिन्दगीको पर्दाफस जुन के चाह्यौ तिमीले त्यो पाउनेछौ।
मेरो परिचय त तिमीलाई थाहा छदैछ,
म त्यो हद अभागी –सौरभ
सौरभ भन्ना साथ थाहा भयो होला तिम्रो शहर बाट यसो उत्तर फर्किदा देखिने गाउँ शायद लाहुरेको ६५ बर्ष कुप्रीएको मायामा भुल्यौ याद राख।
हालको नाम नी सुनी राख "बारुद"
जुन नाम छ नी तिमीले गर्दा बन्न पुग्यो

[नोट यो लेखका लेखक स्वयम जिम्मेवार हुनुह्न्क्छ वहाँको सन्देशको लागी, र यदी तपाईहरु पनि केही आफ्ना बिष्फोटित भावनालाई उतार्न चाहनु हुन्छ भने मलाई यो इमेल गर्नु होला mrnepal303@gmail.com]

जंगल क्वीन

2009-05-18T10:59:00.000-07:00

जेसिका खड्काले केही वर्षअघि मात्र टिनएज काटेकी छिन् । उनी अहिले चलचित्र नायिकाका रुपमा जम्ने प्रयास गर्दै छिन् । उनले अभिनय गरेको दोस्रो फिल्म "जंगल क्वीन" राम्रो चलेका कारण उनको चर्चा सुरु भएको छ । एकताका उनी प्रकाश ओझाको यौन प्रकरणमा सीधा मुछिएकी थिइन् । त्यही प्रकरणका कारण उनले जीवनमा सोच्दै नसोचेको अवस्था भोग्नुपर्यो । उनीमाथि अनेक आक्षेप आए । ती आक्षेपका कारण उनले आत्महत्या गर्नेसम्मको सोच बनाइन् । धेरैले उनलाई पतीत व्यक्तिका रुपमा व्यवहार गरे । केही थोरै व्यक्तिले मात्र उनीमाथि मान्छेजस्तो व्यवहार गरे । अहिले उनी ती पुराना दिन सम्झन पनि चाहन्नन् तर उनीसितै त्यो विगत जोडिएका कारण हरेक पटक उनको त्यो विगत कोट्याइने गरिन्छ । जस्तो कि यस पटकको अन्तरवार्ता पनि त्यो विगतबिना पूरा हुँदैन थियो तर प्रायः उनी अधिकांश समय मौन बसिन् । कल्पनै नगरेको हेला र दुव्र्यवहार उनले यस बीचमा पाइन् तर उनको हिम्मत कस्तोसँग बढेको छ भने अब उनी एक्लै जीवनमा संघर्ष गर्नसक्ने भएर निस्किएकी छिन् । तिनै ज्योति खड्का कसरी जेसिका बनिन्, उनीसित अच्युत कोइरालाको विस्तृत कुराकानी-
तपाईंलाई बधाई छ, तपाईंले अभिनय गरेको फिल्म "जंगल क्वीन" निकै हिट भएको छ ?
-कुराकानीलाई निकै सहज बनाउन सुरुवातमा मैले उनलाई हौस्याउन चाहें । तर उनले मेरो बधाईलाई मुस्कानले मात्र फिर्ता गरनि् । मुख खोल्न चाहिनन् । उनीसित न्यूरोडको एउटा रेष्टुराँमा भेटेदेखि कुरा सुरु गरुञ्जेलमा उनले मुखको साटो टाउकोले स्वीकृति वा अस्वीकृति जनाइरहेकी थिइन् ।)
फिल्मले यति धेरै सफल होला भन्ने सोच्नु भएको थियो ?
-उनले यो प्रश्नको उत्तरमा पनि मुन्टो हल्लाएर सोचेको थिइनँ भन्ने जनाइन् । तर म त्यस उत्तरमा ज्यादै असन्तुष्ट भ㢍ँ । उत्तर पाएकै छैन भन्ने हिसाबले मैले उनीतिर ट्वाल्ल परेर हेररिहें ।)
जंगल क्वीन कसरी पाउनु भो त ? -बल्ल उनी बोलिन्, उनको स्वर मधुरो सुनियो) पहिलो फिल्म "अचानक"को सुटिङ भइरहेकै ठाउँमा निर्देशक बीएस बलामी आउनु भएको थियो । त्यहीं कुरा भएर फिल्म गर्ने पक्का भएको थियो ।
किन फिल्म स्वीकार गर्नुभयो त ?
स्टोरी सुनेँ, राम्रै लाग्यो । (फेरि पनि छोटो उत्तर !)
पहिलो दिनको अनुभव कस्तो रह्यो ?
फाइट सिन थियो । पहिले नै क्यामेरा फेस गरसिकेको हुनाले मलाई गाह्रो त भएन । फाइट सिन गर्न झनै गाह्रो भएन । तर त्यो सिनमा घुँडामा चोट लाग्यो, त्यत्ति हो । -अब विस्तारै खुल्न थालिन् ।)
अनि तपाईंको पहिलो फिल्म चाहिँ अचानक कसरी पाउनु भयो त ?
अचानकको निर्माता सरोज शर्मा मलाई फिल्म खेल भन्दै आउनु भयो । मैले मानेकी थिइनँ । मलाई यो क्षेत्रमा गर्ने केही उत्साह नै बाँकी थिएन । जीवनमै उत्साह थिएन । तर उहाँले जुन क्षेत्रले तिम्रो बदनाम भयो, त्यही क्षेत्रमा नाम बनाउनु पर्छ भन्नुभयो । अनि उहाँको कुरा चित्त बुझेपछि फिल्म गरें ।
अभिनयको चस्का चाहिँ कसरी लाग्यो ?
म बच्चैदेखि अभिनय मन पराउँथें । मलाई ऐश्वर्या राय (बलिउडकी नायिका) खुब मन पथ्र्यो । उनीजस्तै नाम कमाउने मेरो इच्छा थियो । त्यही भएर म यस क्षेत्रमा केही गर्न चाहन्थेँ ।
पहिलो पटक क्यामेरा कहिले फेस गर्नुभयो त ? -फेरि मौन ! मानौँ मैले एउटा गहिरो घाउ कोट्याइदिएँ । निकै बेर मौन रहिन् । मुस्किलले एउटा अधुरो वाक्य निस्क्यो) त्यै गीत...-उनी
फेरि मौन रहिन् ।)
कुन गीत ?
भत्काइदिन्छु.... -प्रकाश ओझाको बहुचर्चित गीत भत्काइदिन्छु बाख्राको खोर पनि बताउँदा उनको अनुहारमा कान्ति थिएन, गर्व थिएन ।)
ओहो, भनेपछि त तपाईंको पहिलो गीतबाट नै ज्यादै हिट पो हुनुभएछ ! -मैले उनलाई हौस्याउँदै गर्दा उनको आँखा हल्का रसाउन थाल्यो । उनले त्यसको जवाफमा मुन्टो मात्र हल्लाइन् ।)
कसरी पाउनु भयो भिडियो ?
इटहरीमै बस्थेँ, अनि मलाई पनि खेल्ने इच्छा थियो ।
खासमा तपाईं र प्रकाश ओझाको जुन घटना भयो, त्यसको वास्तविकता के हो ?
अरुलाई भन्दा विश्वास गर्दैनन्, कतिले त प्रकाशलाई फँसाउन र चर्चामा आउन यसो गरी भनेर मेरो मुखेञ्जी नै पनि भने । तर मैले उसलाई भाइटीका लगाइदिएकी थिएँ । हामीबीच आत्मीयता थियो । उसको (प्रकाश) घरमा जान्छु भन्दा आमाले पनि रोक्नुहुन्न थियो । उसको वाइफसँग पनि मेरो राम्रो सम्बन्ध थियो । दुई छोरीहरुले पनि मलाई दिदी भन्थे । तर कहाँनेर कुरा बिगि्रयो भने उसले कतिबेला मेरो नाङ्गो फोटो खिचिसकेछ । त्यो देखाएर मलाई ब्ल्याकमेलिङ गर्यो ।
ब्ल्याकमेलिङ भन्या कस्तो ?
म यो फोटो पत्रिकामा छापिदिन्छु, म त ठूलो र चर्चित मान्छे हुँ । मलाई कसैले केही गर्न सक्तैन । इण्डिया भाग्छु । तँलाई नै हुने हो सबै भन्यो । तेरी सौतेनी आमाले बाँच्न दिन्न । अनि खालिस् ।
अनि ?
त्यो बाहिर आएपछि त म मर्नु न बाँच्नु भएँ । एकचोटि त सुसाइड पनि गर्न खोजेँ । तर मेरो यसमा कुनै गल्ती थिएन । अब मै गलत हुने भएँ मरेपछि चाहिँ भन्ने लाग्यो । त्यै भएर मर्न सकिनँ ।
तपाईंको सौतेनी आमा हुनुहुन्छ ?
हो ।
बुबा ?
अहिले विदेशमा हुनुहुन्छ ।
उहाँले थाहा पाएपछि के प्रतिक्रिया थियो ?
मेरी आमा त म सानै छँदा अर्कैसित जानुभएको रहेछ । त्यसैले म हजुरआमा र मेरो माइलो काकाकोमा हुर्किएँ । म मेरो माइलो काकालाई कहिल्यै पनि काका भन्दिनँ । उहाँ नै मेरो बुबा र काकी ममीजस्तो लाग्छ । त्यस्तो घटना हुँदा बुबाले चाहिँ काकालाई त्यस्तालाई किन राखेको भन्नुभएछ तर उहाँले मेरी छोरी मैसित नराखे कोसित राख्नु भन्नु भएछ । घरको सपोर्ट नभएको भए त मेरो के हालत हुन्थ्यो होला, तर उहाँहरुले सपोर्ट गर्नाले म अहिलेसम्म जीवित छु ।
मर्ने कुरा पनि सोच्नु भयो ?
त्योबाहेक मसित अरु कुनै विकल्प थिएन त्यो बेला । तर मलाई मेरी आमा (हजुरआमा) ले ज्यादै माया गर्नुहुन्छ । मलाई केही भइहाल्यो भने उहाँलाई कसले हेरचाह गर्छ भन्ने लागेर अनि मरनिँ । अनि यदि मेरै गल्ती भए पनि प्रायश्चित गरेँ भने मैले पुनर्जीवन पाउन सक्तिनँ र भन्ने लाग्यो । अनि मलाई के पनि लाग्यो भने उसले (प्रकाश ओझाले) त जेल गएपछि पनि यही क्षेत्रमा केही गर्न खोजिरहेको छ, गररिहेको छ भने झन् मेरो त क्यै गल्ती नै थिएन ।
अनि ?
तर अझै पनि मान्छेले यसमा मेरो दोष देख्छन्, गल्ती देख्छन् । वास्तवमा त्यस्तो होइन । उनीहरुले मलाई मेरै अगाडि नानाथरी भन्छन् । मलाई त यति पतीत ठान्छन् कि के भन्नु !
मैले एकचोटि तपाईंको बिहे पनि भएको सुनेको थिएँ, कोसित ? -उनी यस प्रश्नमा पहिलो पटक हाँसिन् र उल्टै प्रश्न गरनि्) कोसित ? यो बिलकूलै गलत कुरा हो ।
हुँदै होइन त ?
मलाई पर्नु पीर परेको अवस्थामा एक दुई जना नआएका होइनन् । उनीहरुको भनाइ के थियो भने जेजस्तै भए पनि म तिमीलाई अपनाउँछु भनेर एक जना आउनु भएको थियो । उहाँले मलाई बिहे गर्नु भनेको दया गरेजस्तो उहाँको भाव देखेँ । त्यै भएर मैले बिहे गरनिँ । म त वेश्या त होइन नि । म एउटा अप्ठेरोमा परेर शोषित भएकी थिएँ । कहीँ कतै केही गल्ती भएको भए पनि त्यसको प्रायश्चित गर्दै छु ।
अनि अर्को कुरा, मलाई केटा मान्छे नै मन पर्दैनन्, यस्तो अवस्थामा कसरी बिहे गर्छु होला ? मलाई अझै पनि भीडभाड मन पर्दैन । म एक्लै बस्न रुचाउँछु । अझै पनि कसैले मलाई गहिरएिर हेरे भने मेरो बारेमा पक्कै गलत सोच्दै छ भन्ने लाग्छ । अचानकको सुटिङका बेलामा म एक्लै बस्थेँ, मलाई डाइरेक्टर साब, एनबी महर्जन दाइहरुले गाली गर्नुहुन्थ्यो । जे भयो भइहाल्यो, अब त्यही कुरालाई लिएर तिमी यति धेरै कन्सस नहोऊ भनेर सम्झाउनु हुन्थ्यो ।
चारित्रिक हिसाबले नेपाला फिल्म उद्योग सबैभन्दा नराम्रो मानिन्छ, यहीँ चाहिँ तपाईं किन आउन चाहनु भयो त ?
जे कारणले, जुन रहरले मेरो जीवन बरबाद भयो, म त्यही क्षेत्रबाट पुनः इज्जत पाउन चाहन्छु । यो क्षेत्रमा सबै नराम्रा मान्छे पनि छैनन् । त्यो कुरा त मेरो दुई वटा फिल्मका दाइहरु, सहकर्मीहरुबाट पनि थाहा भयो । मलाई लाग्छ, अब मैले यही क्षेत्रबाट केही गर्न सक्छु ।
तपाईं यति राम्री हुनुहुन्छ, कसैले प्रेमप्रस्ताव राखेकेा छ कि छैन हालसालै ?
म मान्छेको अघिल्तिर नबस्ने हुनाले कसैले प्रस्ताव राख्ने कुरै आउँदैन ।
परिवारमा अहिले कस्तो छ त ?
यो घटना भएपछि मलाई मेरो बुबाले त्याग्नु भयो । काका जसलाई म आफ्नै बाबाभन्दा बढी मान्छु, उहाँले चाहिँ बुबालाई भन्नुभएछ- म मेरी छोरीलाई राखुँ कि फ्यालुँ के मतलब ? अहिले मेरो बुबासित काकाको बोलचाल छैन ।
अहिले तपाईं कहाँ बसिरहनु भएको छ ?
मामाघर छ सामाखुसीमा । म उहाँहरुसित बसिरहेकी छु । उहाँले पनि मलाई सपोर्ट गररिहनु भएको छ ।
उद्योगमा कसरी काम गर्नेबारे सोच्नु भएको छ ?
म जुनसुकै मूल्यमा पनि यहीँ टिक्ने भन्ने सोचमा छैन । मलाई फिल्म नै गर्नुपर्छ भन्ने छैन । पहिला रहर थियो, अब चाहि मेरो आत्मसम्मानमा चोट नपुग्ने कुनै प्रोजेक्ट या त्यस्ता व्यक्तिहरु भेटेँ भने काम गर्छु नत्र गर्दिन । मलाई फिल्मको अनुभव पनि भयो, यसमा म खुसी छु ।
अनि नयाँ फिल्महरु केही छन् ?
कुरा भइरहेको छ तर फाइनल भएको छैन । अनि अब म फेरि पढ्दैछु ।
कहाँ ?
इटहरीमा नै ।
के पढ्ने ?
बीकम । म त्यहीँ केही गर्छु भन्ने लागिरहेको छ ।
उसो भए बेस्ट अफ लक !

सौजन्यः नेपालीपत्र

Photo by nepalarab.com

किन अगाडी बढ्छन

2009-03-25T23:38:00.000-07:00

किन अगाडी बढ्छन महिलाहरु नाङ्गिन? संसारमा किन बनाईन्छन महिलाहरुलाई नै सजावटको बस्तु? किन महिलाहरु नाङ्गो बन्न रुचाउँछन? यी सबै प्रस्नले मलाई कहिले काहीं सताईरहन्छ। जुनै पनि पत्रीका जुनै पनि बिज्ञापनमा महिला आधा वा पुरै नाङ्गो देखाउनु पर्ने। के यहि हो सभ्यता? यदि यसो हो भने हामी भन्दा ढुँगे युगनै सभ्य भएको देखिन्छ। उनीहरु सँग कपडा नभएर पनि रुखको बोक्रा उक्काएर कपडा बनाई लाउँथे रे। अहिले त दिनदिनै छाडा जता तता,पहिला पहिला युरोपेली मुलुक अमेरिकन हरु यस्ता थिए भन्थे हेर्ने पुग्नेहरु अहिले त हाम्रै काठमाडौ नम्बर १ मा नपरे पनि २,३ मा त पर्छ अबस्य। फोटो सेसन देखी लिएर सबैमा आफ्ना सबै गन्धे अंग देखाई नायीका वा नम्बर १ मोडल बन्न तम्सी रहेका छन। यसरी मोडल बन्ने रहरमा कहिले चुरोटको ठुटासंग झोसिन पुग्छन, कहिले ४०,५० भुसतिघ्रेको एक्लो सिकार बन्न पुग्छन। कहिले जंगलको बिचमा लाश बनिरहेका त कहिले बम्बैको रेड लाईट एरियामा आफ्नो बिगत सम्झेर रुईरहेका ताजा खबरहरु पढ्न पाईरहेका हुन्छौ, तरै पनि रोकिदैन आफ्नो गन्धे शरिर देखाई गिद्वहरुलाई आकर्षित गर्न। काठमाडौ शहर अहिले भयंकारी, प्रलयकारी रोग एड्सको पोका पार्नमा ब्यस्त छ। काठमाडौको गल्ली गल्लीमा प्लासिटक टिप्ने खाते, ट्याक्सी ड्राईभर, अनि छ्याङ बेच्ने ट्याम्पुले बोक्न नसक्ने आईमाई बिशेष गरेर ग्राहक बटुल्न खप्पिस हुन्छन। बाँकी मसाज केन्द्र यो रेस्ट्रुरेन्ट त बिदेशबाट भर्खर फर्केकालाई लुट्ने गोदाम भैहाले।

बाँकी लेख्दै जानेछु........!

उहि खड्डु तान्ने, काठमाडौको गन्धे गल्लीबाट

यौन अखडामा विदेशी युवती पनि !

2009-03-18T21:50:00.000-07:00

ठमेलका यौन अखडामा विदेशी युवती पनि !

विगत एक महिनादेखि यिनीहरुको चियो गर्दै आउनु भएका ठमेल नर्सिङचोकका पश्मिना व्यापारी शिव माली 'बोलीको लवज सुन्दा यिनीहरूमध्ये कोही रसियन कोही युरोपेली र चिनियाँ जस्तो लाग्छन् तर एकीन भने थाहा भएन भन्छन् । उनले यी युवतीप्रति गरेको आशङ्कासँगै थप जानकारी खोज्दै जाँदा यो आशङ्का आशङ्कामा मात्र सीमित नभएर सत्यमा परिणत हुन्छ । यिनीहरु त साच्चै विदेशी युवती रहेछन् । यिनीहरु सोझै त्रिभुवन विमानस्थल हुँदै काठमाडौँ आएका हुन तर कौतुहलता लाग्न सक्छ के यिनीहरु घुम्न आएका हुन् त ? उत्तर छोटो छ, होइनन् । व्यापार गर्ने निहुँमा नेपाल भित्रिएका यिनीहरु विदेशी लत्ताकपडा तथा अन्य खाद्यवस्तुको व्यापार गर्न भने आएका होनन् । यिनीहरुको व्यापार हो, देहव्यापार ।

ठमेलका चार/पाँचवटा होटलहरुमा कोठा नै भाडामा लिएर महिनौ दिनदेखि बस्दै आएका यिनीहरुको प्रमुख पेशा नै देहव्यापार हो महानगरीय प्रहरी प्रभाग सोह्रखुट्टेमा कार्यरत प्रहरी नायब निरीक्षक शरणविक्रम शाह भन्नुहुन्छ । ठमेलका कतिपय पर्यटकीय होटलहरु चिनियाँ र रुसीलगायतका विदेशी नागरिकहरूले भाडामा लिएर चलाउन थालेपछि विदेशी युवतीहरूको देहव्यापारका लागि ठमेल क्षेत्रमा प्रवेश भएको हो । प्रहरी नायब निरीक्षक शाह भन्छन, ''ठमेलक्षेत्र डान्स, मसाज र क्याबिन रेष्टुराँजस्ता रात्रि व्यवसायका कारणले नभई विदेशी युवतीहरूको देह व्यापारमा बढ्दो

संलग्नताका कारण बदनामी हुँदैछ ।

देहव्यापारका लागि महँगो मूल्य असुले पनि खुल्ला रूपमा प्रस्तुत हुने युवतीहरूको सङ्ख्या ठमेल क्षेत्रमा मात्र तीन-चार दर्जन जति भएको हुनसक्ने अनुमान गरिएको छ । यिनीहरुका ग्राहक विदेशी पर्यटकहरु भन्दा नेपाली नै बढी भएको कुरा सुन्दा अनौठो लाग्न सक्छ । यी युवतीहरु बसोबास गर्ने होटलमा कार्यरत रायमाझी थरका एक युवकका अनुसार, यिनीहरुका अधिसङ्ख्यक ग्राहकहरु भनेका व्यापारीदेखि गाडी ड्राइभर र पर्यटक पथ प्रदर्शक रहेका छन् । हल्का नेपाली बोल्न जान्ने यिनीहरु देहव्यापार गर्न आउने आˆना नेपाली ग्राहकलाई 'नेपाली रफ' शब्द प्रयोग गर्न पनि पछि पर्दैनन् । ती युवक भन्छन्, 'गोरो छाला सिलिम र राम्री भएकाले हो कि केटी भने पछि नेपाली र विदेशीहरू उत्तिकै झुम्मिन्छन् ।'

आफू काम गर्ने होटलमा मात्र कति जना युवतीहरु छन् भन्ने कुरामा ती युवक नै अनभिज्ञ छन् । कहिले तीन जना हुन्छन् त कहिले पाँच जना लेखाजोखा नै हुँदैन कति जना आउँछन् भनेर उनी भन्छन्, सबै जनाको अनुहार देख्दा उस्तैउस्तै लाग्छ । दिउँसो भनी प्रायः होटल बाहिर कम निस्कने यिनीहरु कहाँ घुम्न जान्छन् भन्ने कुरामा पनि ती युवक परिचित छैनन् । होटल मालिकले यिनीहरुलाई गेस्टको रूपमा चिनाउने गरेका छन् । होटलको कोठा नै भाडा लिएर देहव्यापारलाई पेशाकै रुपमा अपनाउँदै आएका यी युवतीहरु परिचित नेपाली ग्राहकवाहेक अन्यसँग बोल्दै-बोल्दैनन् तर विदेशीहरुसँग भने खुलेरै कुरा गर्छन किनकि उनीहरुको पेशाको विरुद्ध विदेशीले सरकारलाई उजुरी नगरिदिने भएकाले पनि हुनसक्छ ।

त्यस्तैं, उनीहरु आफूले चिनेको व्यक्तिमार्फत आएकाहरुसँग मात्र देहव्यापार गर्ने गर्छन् । परिचित व्यक्ति छ भने खुलेरै कुरा गर्ने यी विदेशी युवतीहरुले कतिपयलाई दलालमार्फत फोन गरेरै बोलाउने गरेको रहस्यसमेत फेला परेको छ । प्रहरी नायब निरीक्षक शाहका अनुसार- ''विदेशी ग्राहकको खोजीमा कहिलेकाहीँ यिनीहरु राजधानीका पाँच तारे होटलसम्म पुग्छन । होटलको स्ट्याण्डरअनुसार शुल्क लिन्छन् । अपरिचित नेपालीसँग देहव्यापार गर्न पनि अलि सजग रहने यिनीहरु विदेशीसँग भने सडकमै मोलमोलाई गर्छन् प्रनानि शाहले भन्नुभयो ।

अवैध रूपमा विदेशी युवती लुकेर बसेको आशङ्कामा एकपटक प्रहरीले एउटा होटलमा छापा मार्दा केही युवतीलाई आवश्यक सोधपुछपछि छोडिदिएको थियो । रेष्टुरँा तथा होटल स्टाफका रूपमा आएका ती युवतीहरुको कोठामा समेत प्रहरीले छापा मारेकेा थियो तर कोठामा त्यस्तो कुनै शङ्का लाग्दो प्रमाण फेला नपरेपछि छोडेको हो । कतिपय युवा भने हिजोआज ठमेललाई 'विदेशीे माल' पाइने स्थानका रूपमा चिनाइरहेका छन् । ठमेलका रात्रि व्यवसायी दीपक गुरुङ 'टु पिसको डान्सलाई नाङ्गो नाच भन्ने सरकारले विदेशी युवतीको खुुल्ला देहव्यापारलाई प्रोत्साहन दिएको आरेाप लगाउनुहुन्छ ।

विदेशी नागरिकले चलाएका अधिकांश होटलमा विदेशी युवतीहरू नै छन् । कोही ठेकुवा गरेर भन्नसक्छ- के उनीहरु घुम्न र वेटर काम गर्न नेपाल आएका हुन त ? विदेशी युवतीलाई देहव्यापार गर्न छुट दिने तर हामीहरुलाई रेष्टुराँसमेत चलाएर खान नदिने वर्तमान सरकारका कारणले नै ठमेल 'भूमिगत रेड लाइट' क्षेत्र बन्दै छ । जो कोहीले पनि 'विदेशीको माल' भनेपछि ठमेलका होटलमा देहव्यापार गराउने विदेशी युवतीलाई सम्झन्छन्- रेष्टुराँ व्यवसायी गुरुङले भन्नुभयो ।

एक रातका लागि मात्र उनीहरुले प्रतिव्यक्ति पाँच हजारदेखि ५० हजार रुपियाँसम्म लिने गरेको भुक्तभोगी नेपालीहरु बताउँछन् । व्यापारी कारोबारको भिसा बनाएर काठमाडौं छिरेका यी युवतीहरु देहव्यापार गर्नका लागि हेड वेटर भनेर भिसाको म्याद पाउने गर्छन् भने कतिपयले होटल सञ्चालक सहयोगी भनेर भिसा थप्छन् । लत्ताकपडाको व्यापारसँगै देहव्यापार गर्न पनि विदेशी युवती भित्रिन थालेपछि ठमेलका पर्यटन व्यवसायी चिन्तित देखिन थालेका छन् । ठमेल पर्यटक विकास परिषद्का महासचिव रामशरण थपलिया- ''यो विकृतिको नियन्त्रणका लागि सरकारसँग सहकार्य गर्ने तयारी परिषद् रहेको बताउनुहुन्छ ।''

-देवबहादुर कुँवर

साभार: गोरखा पत्रीका

एउटा हत्या

2009-02-18T21:37:00.000-08:00

"तँलाई सेक्स भढी चाहिने । मेरो सम्पत्ती पनि त्यसै असई ले खायो । त्यसका लागि तैंले मेरो सबथोक लिईस, अब तैंले लिने यही ज्यान हो । हिंजो पनि त्यही भातेलाई पोसिस् ।" यी वाक्य हुन पूर्व डी.आई.जी.ले आत्महत्या गर्नु अघी कोठाको भित्तामा मार्कर पेनले लेखेको सुसाईड नोट । २०६४ असार १६ गते यस्तो सुसाईड नोट लेखी आफुले आँफैंलाई गोली हानेर आत्महत्या गर्ने ब्यक्ती हुनडिल्लीबजार काठमाडौंका बल बहादुर के. सी.{D.I.G.} ।

जो नेपाल प्रहरिका पूर्व डी. आई. जी. हुन । उनले चुनदेबी स्थित आफ्नै निवासमा बिहानै बाह्रबोरको बन्दुकको ट्रीगर खुट्टाले दबाएर आफ्नै छातीमा गोली हानेका थिए । उनले आत्महत्या गर्नुको कारण आफ्नै कान्छी श्रीमती अञ्जु आफ्नै रहेको सुसाईड नोटमा फेला परेको छ ।
ती डी.आई.जी.ले भित्तामा लेखेको सुसाईड नोट अनुसार उनकी कान्छी श्रीमती अञ्जु आफ्नै अङ्गरक्षक असई सशस्त्र प्रहरी सरोज भन्ने सँग डी.आई.जी.को आँखा छली छली हर समय सेक्स गरेको, त्यही पिडा लाई खप्न नसकेर आत्महत्या गरेको भनेर पनि बुझिन्छ ।

लाहुरेहरु अन्याय सहदैनन ....???

2009-01-21T06:44:00.000-08:00

रंगीन पर्दाबाट बल्न लागेको आगो.................,

संसारलाइ थाहा छ कि लाहुरेहरु अन्याय सहदैनन ।ज्यानको बाजी राखेर युद्धमा लडने लडने लाहुरेहरु सधै शिर ठाडो पारेर समाजमा बाँच्न चाहन्छन र बाँचेका छन्‍।लाहुरेसंग विस्वयुद्धमा संसारको मुटु थर्काएको ताजा इतिहास छ अनि कमाएको प्रतिष्ठा र स्वाभिमान पनि।म किन यो कुरा कोट्‍टाउदै छु भने गत हप्‍ता ढिलै भएपनि संयोगबस मैले"बिमोचन"मासिक पत्रिका(मंसीर ,२०६५) पढ्‍ने मौका पाए।त्यसमा पुर्वाग्रहि ढंगले लाहुरेको बेइज्यत गर्ने किसिमको कथाबस्तु रहेछ चलचित्रमा। कलिउड पेजमा ठुलो अक्षारमा "पुरुष बेश्या"को कथा "पलपलमा" भन्ने शिर्षाकमा लाहुरेको श्रीमतीको बारेमा सेक्सी सीनसहितको सनसनीपुर्णा कथा पढ्‍ने अवसर पाए।लाहुरे शब्द पढ्‍ने बितिकै उत्सुकता बढ्‍यो के के नै होला भनेर सायद आफु लाहुरे भएकोले होला यस सम्बन्धमा अझ बढि जान्ने कोशिस गरे।उकेश दाहालको निर्देशन,निर्माणा र कथा रहेको चलचित्र "पलपलमा" लाहुरेनिहरुले श्रीमानको अनुपस्तिथिमा कसरि पुरुष बेश्यालाइ पैशाले किनेर यौन प्यास मेटाउछन भन्ने देखाउन खोजीएको छ। आफ्नो श्रीमान(लाहुरे)संग लामो समयसंग यौन सम्पर्क गर्न नपाएपछि लाहुरेनिहरुले आफ्नो तिर्व यौन तृष्ण पुरुष बेश्यासंग मेटाउने गरेको कथा उक्त चलचित्रमा छ।सेक्सलाइ मुख्य आधार बनाएर बनाइएको उक्त चलचित्रमा विदेशबाट लाहुरेले पठाएको पैशाले लाहुरेनीले सेक्समा रोमान्स गरेको हट सिनहरु राखिएको बताइएको छ।अत्यन्त इमोसनले भरिपुर्ण उक्त चलचित्र "पलपलमा" रमित ढुङ्गाना,दिलीप रायमाझी ,विक्रान्त बस्नेत,दिलीप गौतम,सुमन सिंहलगायत नायकलेले पुरुष बेस्याको भुमिका निभाएका छन भने रुपा राना,सुजाता सिटौला ,उषा,शशि खड्‍का,असिम राना लगायतका नायिकाहरुले लाहुरेको श्रीमतीको भुमिका निभाएका छन्‍।लेखकको नाम उल्लेख नगरिएको बिमोचन पत्रिकाको मंसिर अंकलाइ सत्य मान्ने हो भने छोटकरिमा लाहुरेको श्रीमतीहरुले श्रीमानले पठाएको पैशाले पुरुष बेश्यासंग रोमान्स गरेको अति नै सेक्सी ,हट,इमोसनल सिनहरुले भरिपुर्ण फिल्मको नाम हो "पलपलमा"।समाजको जुनसुकै कथाबस्तुमा फिल्म बन्न सक्छ यसमा हाम्रो छैन तर आपति त्यति बेला मान्नु पर्ने हुन्छ जतिबेला फिल्मको इम्प्यक्ट ,म्यासेज खास वर्ग,क्षेत्र,पेसा,समुदायमा नकरात्मक जान्छ,बदनाम गर्छ,लज्जीत बनाउछ इज्यतमा आघात पार्छ।निरदेशक दाहालले सेक्स सम्बन्धी दिन खोजेको म्यासेजप्रति कसैको आपती हुनेछैन साथै समाजमा भएको सेक्सुवल घटनालाइ आधार बनाएर चलचित्र निर्माण गरेकोमा पनि असहमति छैन तर असमति र आपती यहानेर छ कि उक्त फिल्मको कथाबस्तुले पुरै लाहुरे समुदायलाइ बदनाम गराउने निर्देशक दाहालको पुवाग्रहि मनासय प्रति।के नेपाली समाजकमा पुरुष बेश्याको ग्राहक लाहुरेको श्रीमति मात्रै हो त?तेत्रो नेपालबाहिर गएका अरु विदेशिहरुको श्रीमति र नेपालकै पनि कतिपय श्रीमतिहरुचै किन निरदेशक दाहालले देखेनन जो पुरुष बेश्यासंग सेक्स गर्छन र लाहुरेकै श्रीमतीको नाम लीए यसमा ठुलो षाडयन्त्र छ लाहुरे समुदायलाइ बदनाम गर्ने ।अब हामी सचेत लाहुरेहरुले कदम चाल्ने बेला आएको छ।लाहुरेको परिचय र स्वाभिमान उच्च छ समाजमा।१,२ जना लाहुरेको श्रीमतीले पुरुष बेश्या संग यौन सम्पर्क राख्यो भन्दैमा सम्पुर्ण लाहुरेको श्रीमतिहरुलार्इ त्यसको दोष दिन मिल्दैन र सम्पुर्ण लाहुरेको श्रीमतीहरु यस्तै हुन भन्ने म्यासेज समाजमा जान सक्छ ,यो कुरा पैला सोच्नु भयो कि भएन दाहाल जी ।प्रतिष्ठित लाहुरे समुदायलाइ बदनाम गर्न लाहुरेका श्रीमतीहरुलाइ बेश्या संग सेक्स गरेको कथा चलचित्रमा प्रस्तुत गरेर लाहुरेहरुलाइ समाजमा नाक नै देखाउन अप्ठारो पार्ने चलचित्र बनाउने दाहाल को नियत कस्तो हो?भोलि यो चलचित्र रिलीज भएपछि नेपाली समाजले लाहुरेनिहरु नै नकारात्मक दृष्टिले नहेर्ला भन्न सकिन्न ,टोलटोलमा,चोकचोकमा,लाहुरेनीहरुलारइ नाक देखाउन लाजमर्दो हुनसक्छ ,समाजले कुरा काटन थाल्छ,बेइज्यत गराउछ लाहुरेलाइ,त्यसकारण्बाट यसरी लाहुरे समुदायलारइ बदनाम गराउने चलचित्रलाइ तत्काल प्रतिबन्द लगाउनु पर्छ र यो फिल्मको निर्माता ,निरदेशक माथि आवश्यक कारवाहि मा गर्नु जरुरी छ,कुनै पनि घटनालाइ आधार बनाएर पुरै समुदायलाइ इम्बारस गर्ने ,प्रतिष्ठामा आँच पुराउने चलचित्र बनाउने छुट कसैलाइ छैनअब हामी लाहुरेहरु तातिने बेला आएको छ, हाम्रो श्रीमतीको बदनाम गर्नु हाम्रो बदनाम गर्नु हो त्यसलै लाहुरे समुदयलाइ बदनाम गराउने किसीमको चलचित्र बनाउने अधिकार कसैलाइ छैन।यदि यो पत्रिकामा आएको कुरा सत्य हो भने हामी यो सहेर बस्ने छैनौ कानुनी प्रकि्रयामै गएर भएपनि अघाडि बढने बेला आएको छ।यो चलचित्र "पलपलमा"बारे सत्यतथ्य कुरा बुझ्नको लागि लाहुरे कवि नवराज ,त्यस्तै गरेर लाहुरे चलचित्र निरदेशक मिलन चाम्सहरुले नेपालमा सम्पर्क बढाएका छन् यदि यो विमोचन पत्रिकाकै सबैकुरा सहि ठहरिएमा उक्त चलचित्रलार्इ तत्काल प्रदर्शन हुनबाट रोक्न सेन्सरसीप लगाउनु जरुरी छ।नत्र यदि हामी चुपचाप सहेर बस्ने हो भने भोली समाजमा लाहुरेको बेइज्यत हुन्छ र लाहुरे समुदाय इम्बारस सहनुपर्छ ।त्यसैले अब हामी सम्पुर्ण लाहुरेले निरदेशक

उकेश दाहाललार्इ लाहुरेको पावर देखाउने बेला आएको छ उकेश जी सावधान

साभार: मुलबाटो डटकम

लेखक: अप्जसे कान्छा

दुस्साहसी युवा

2009-01-01T09:57:00.000-08:00

घटनाः ब्लू फिल्म निर्माण

स्थानः धरान

२०४६ सालमा खानेपानी संस्थान, सुनसरीका तत्कालीन सुपरभाइजर राम ठकुरी, संस्थानकै पम्प सेक्सनका जीवछ पासवान, मिटर रिडर सुवर्ण भुजेल, धरान, चतराका प्रताप थापा र पालिखे रेडियोका क्यामरामेन नरेन्द्र श्रेष्ठले मिलेर ब्लू फिल्म बनाए। त्यसमा सीता परियार र शान्ति घिसिङलाई नायिका बनाएर खेलाइयो।
व्यावसायिक दृष्टिकोणले बनाइएको सवा घण्टा लामो उक्त फिल्म खानेपानी संस्थानको कार्यालय भवनभित्र र सेउती खोलाको नजिक खुला स्थानमा खिचिएको छ। यो फिल्मलाई लिएर क्यामेरामेन श्रेष्ठलाई केही दिन हिरासतमा राखिएको थियो भने ठकुरी र दुई नायिकालाई जेल सजाय समेत गरिएको थियो।

साभार: कामना मासिक पत्रीका

ग्ल्यामरको दुरुपयोग

2009-01-01T09:55:00.000-08:00

घटनाः यौनशोषण

स्थानः काठमाडौं र इटहरी

२०६१ फागुनको पहिलो साता प्रहरीले गायक तथा टीभी कार्यक्रम निर्माता प्रकाश झालाई तीन बालिकाहरूको यौनशोषण गरेको तथा उनीहरूको नग्न भिडियो टेप तयार गरी बिक्रीको नियत राखेको र वेश्यावृत्तिको लागि बाध्य पारेको भन्दै पक्राउ गर्‍यो। झ्द्वारा पीडित ती बालिकाहरूमा ज्योति खड्का, उनकी बहिनी र तेस्री इटहरीकै सिग्देल थरकी एक बालिका थिए। झाले फिल्ममा खेलाउने प्रलोभनमा काठमाडौँ र इटहरीमा ती बालिकाहरूको फिल्म खिचेका थिए।
तीते करेली निर्माण समूहका शिशिर सुवेदी र झ्ाबीच टेलिसिरियल सम्बन्धी विवाद बढेपछि उक्त फिल्म सुवेदीले सार्वजनिक गरिदिएका थिए। झा करिब एक वर्ष जेल बसेर अहिले गायन र चलचित्र अभिनयमा नै फर्किएका छन्।

मुख देखाउनै लाज

2009-01-01T09:52:00.000-08:00

घटनाः विवाहेत्तर सम्बन्ध

स्थानः बेलायत
२०६२ सालमा पहिलो छुट्टी लिएर काठमाडाँै विमानस्थल र्लिएका धरानका राई थरका एक लाहुरे घर नगई काठमाडौँबाटै बेलायत फर्किए। आफ्नी प्रेमिकासँग बेलायतको एक होटलमा खिचिएको ब्लू फिल्म देशभर फैलिएको जानकारी एक साथीबाट पाएपछि उनी चार दिन काठमाडौँ बसेर उतै फर्किएका थिए। त्यसयता उनी घर आएका छैनन्।
घर पठाएको कम्प्युटर बिग्रिएपछि बनाउन दिँदा उक्त फिल्म सार्वजनिक भएको हो। विभिन्न आसन र अश्लील संवादसहित साथीको श्रीमतीसँग खिचिएको उक्त फिल्म एक घण्टाभन्दा लामो छ। आफ्नै छोरीलाई अर्काे पुरुषसँग लहसिएको देखेपछि युवतीका बुबाले आत्महत्याको प्रयास समेत गरेका थिए। युवती पनि त्यसयता नेपाल आएकी छैनन्।

प्रेममा धोका

2009-01-01T09:49:00.000-08:00

घटनाः ब्लू फिल्म निर्माण
स्थानः गोवा, भारत

मेरो नाम डोल्मा हो। अहिले ३० वर्ष पुगेँ। हाम्रो परिवार तिब्बतबाट आएर पोखरामा बसेको हो। मैले पोखराको लेकसाइडमा क्युरियो पसल गर्दै आएकी थिएँ। नेदरल्याण्डको एउटा विदेशीसँग पसलमा सामान किन्न आउने बेलामा चिनजान भयो। यसबीच हाम्रो शारीरिक सम्बन्ध पनि भयो। हामी घुम्नका लागि भारतको गोवा पुग्यांै। उसले मलाई करिब तीन हजार डलर पनि दियो।

गोवामा पुगेर पनि सहमतिमा ऊसँग यौन सम्बन्ध राखेँ। तर जुन भिडियो सार्वजनिक भयो त्यसका बारेमा मलाई जानकारी थिएन। उसैले मलाई इ-मेल गरेर त्यसबारे जानकारी दिएको थियो। मलाई साह्रै रिस उठ्यो। उसले मलाई बिहेको प्रस्ताव राखेको थियो, तर मैले मानिनँ। शायद त्यसैको रिसमा त्यस्तो गरेको होला। मैले उसलाई विश्वास गरेर सबै काम गरेँ। त्यो सब माया र विश्वासमा भएको कुरा हो। पछि उसले आफ्ना साथीहरूमार्फत भिडियो पोखरामा पनि पठाएको थाहा पाएँ। मलाई अहिले झ्न् तनाव भएको छ। पसल पनि लगातार खोल्न सकिरहेकी छैन।

कोकशास्त्रका गुरु

2009-01-01T09:46:00.000-08:00

घटनाः यौन शोषण
स्थानः बाँके

आफ्नै छात्रासँग यौनसम्बन्ध राखेर मोबाइल फोनको क्यामेराबाट त्यसको दृश्य खिच्ने र त्यसैको आडमा उनलाई धम्क्याउँदै वर्षौं यौनसम्पर्क राख्ने सप्तरीका शिक्षक जीवछ यादव अहिले प्रहरी खोरमा छन्। बाँके, धकेेरीस्थित गणेश माध्यमिक विद्यालयमा गणित पढाउने ती शिक्षकले तयार पारेको फिल्मको डीसहित प्रहरीले उनलाई पक्राउ गरेको हो। यादवले ती छात्रासँग ८ कक्षामा पढ्दैदेखि शुरुमा ललाइफकाइ र पछि ब्ल्याकमेल गरेर यौनसम्बन्ध राख्दै आएका थिए।

हाल उच्च माविको पढाइ सिध्याइसकेकी ती छात्राले गएको महिना दिएको उजुरीमा यादवसँग तीन-चार वर्षदेखि यौन सम्पर्क रहँदै आएको र पछिल्लो समय त्यसको सीडी र फोटो देखाएर ब्ल्याकमेल गरी मानसिक यातना दिनथालेकोले प्रहरीमा आउनुपरेको बताएकी छन्।

लौ खा त नेपाली पनि?

2009-01-01T09:40:00.000-08:00

ब्लू फिल्ममा नेपाली अनुहार ..........!
एक दशकअघिसम्म अङ्ग्रेजी ब्लू फिल्म समेत मुश्किलले पाइने नेपाली समाजमा आफ्नै अनुहारका त्यस्ता चलचित्र पाइन थालेको छ। हिंसालाई स्वीकार गर्दै आएको नेपाली समाजले राज्य र समाजशास्त्रीहरूलाई समेत त्यति थाहा नदिई खुला सेक्सलाई आत्मसात गरेको देखिएको छ।
**************************************

सिनेमाको पर्दामा नायिका रेखा थापालाई स्वीमिङ कष्ट्यूम लगाएर नायकसँग लहसिएको देख्दा जिब्रो टोक्नेहरूलाई एउटा नेपाली जोडीलाई सर्वाङ्ग नाङ्गो अवस्थामा छ्यानमा रतिक्रीडा गरिरहेको भिडि देख्दा कस्तो लाग्ला? देशभरका हजारौँ भिडियोपार्लर र युवा जमातका मोबाइल एवं कम्प्युटरहरूमा अहिले बढ्दो सङ्ख्यामा त्यस्तै नेपाली ब्लू फिल्म फैलिइरहेका छन्।

हिमाल ले देशभर गरेको अध्ययनले नेपाली समाजको लोकाचारको मुखुण्डो क्रमशः उदाङ्गो भइरहेको देखाएको छ। बाहिर बाहिर शास्त्रीय लोकाचारको गफ दिने, तर भित्र-भित्र शयनकक्षमा बसेर नग्न बालाका तस्बिर हेर्दै रमाउने मध्यम वर्गीय नेपाली पुरुषहरू मात्र हैन चुल्हाचौकामा सीमित ठान्ने गरिएका महिलाहरू समेत विश्वव्यापी भइरहेको यौन स्वच्छन्दताको स्वाद लिइरहेका छन्।

अनुसन्धानकर्ता मार्क लिट्टीले काठमाडौँ खाल्डोमा उदाउँदै गरेका नवधनाढ्यहरूले खपत गर्ने सेक्स र भोजनको बारेमा उल्लेख गरेको प्रसङ्ग नेपालका स-साना शहरमा पनि लागू हुन थालेको छ। ब्लू फिल्म निर्माणमा यस्तै वर्गको प्रत्यक्ष-परोक्ष संलग्नता छ। १० वर्षअघिसम्म विदेशबाट लुकाएर ल्याइने अङ्ग्रेजी ब्लू फिल्मका चक्का पनि केही सम्भ्रान्त र लाहुरे परिवार भन्दा बाहिर पाइन मुश्किल पर्थ्या, तर हिजोआज थुप्रै नेपाली ब्लू फिल्म जताततै पाइन थालेका छन्। यस्ता चलचित्र किन बनिरहेका छन् र त्यसका लागि कुन कुन तत्वले प्रमुख भूमिका निर्वाह गरिरहेको छ भन्ने यथार्थ रोचक देखिन्छ।

फिल्म थरी-थरीका
नेपाली समाजमा देखिएको असीमित आकाङ्क्षा राजनीतिमा मात्र हैन, रेष्टुरेन्टमा गएर खाइने विदेशी परिकार र फास्टफुडदेखि शयनकक्षमा गरिने नितान्त वैयक्तिक मामिलामा समेत बढेको छ। यसरी पश्चिमा मानसिकतासँग एकाकार हुन खोजिरहेको नेपाली समाजमा दैनन्दिन यस्तो जमातको वृद्धि भइरहेको छ, जसले यौनमा समेत विविधताको रस र नयाँ स्वाद लिन खोजिरहेको छ। सुन्दा अपत्यारिलो लाग्छ― हिजोसम्म कालो, अग्लो, वलिष्ठ शरीर र गोरी, अग्ली, स्लिम सुन्दरीबीच चल्ने यौनकर्मका चलचित्रबाट तुष्टि लिइरहेका नेपाली दर्शकहरूले आफूजस्तै औसत उचाइ, श्यामवर्ण र गहुँगोरो शरीरले खेलेका चलचित्रबाट सन्तुष्टि लिन थालेका छन्। देशभरका भिडियो पार्लरहरूबाट सङ्कलन गरिएको जानकारी अनुसार नेपाली ब्लू फिल्म खोजी-खोजी हेर्न चाहने सम्भ्रान्तलगायत मध्यमवर्गीय ग्राहकको मानसिकताले यस्तै चित्र प्रस्तुत गर्दछ।

बजारमा उपलब्ध र सौखिनहरूका कम्प्युटर हार्ड डिस्कमा सङ्गृहीत छोटा-लामा नेपाली ब्लू फिल्महरू दुई किसिमले बनेका छन्― जोडीको सहमतिमा सोखका लागि र व्यावसायिक रूपमा। सोखका लागि बनाइएका फिल्म केही कमसल पनि हुनसक्छन् भने व्यवसायका लागि बनाइएका प्राविधिक रूपले स्तरीय हुन्छन्। कलेज परिसर र छात्रावासमा गरिएका यौनकर्मका दृश्यले मात्र हैन पैसा तिरेर हेर्न सकिने इन्टरनेट साइटमा राखिएका लामा-लामा नेपाली ब्लू फिल्मले नेपाली यौनशैलीलाई विश्वव्यापी बनाइदिएका छन्। मोबाइल फोनबाट खिचिएका थुप्रै क्लिप्सहरू बजारमा उपलब्ध छन्।

पोखरा, बिरौटाकी सीमा गुरुङ (नाम परिवर्तन)लाई शुरुमा ब्लू फिल्म हेर्दा घिन लागे पनि अहिले उनी खोजी खोजी त्यस्ता फिल्म हेर्ने गरेको बताउँछिन्। पोखरामै बीबीएस दोस्रो वर्षमा अध्ययनरत उनी कहिलेकाहीँ आफूलाई पनि त्यस्तो फिल्म खिच्न मन लाग्ने बताउँछिन्। गुरुङले त्यस्ता युवापुस्ताको नेतृत्व गर्छिन्, जसलाई रहर र अनुभवका लागि पनि यौन दृश्य क्यामेरामा कैद गर्न कुनै अप्ठ्यारो लाग्दैन।

बजारमा उपलब्ध यस्ता फिल्ममध्ये कतिपय साथीभाइले थाहा नदिई सार्वजनिक गरिदिएका छन् भने कति आपसी सम्बन्ध बिग्रिएपछि। युवापुस्ताको यस्तो असावधानीबाट भिडियो पार्लरहरूले मनग्गे फाइदा उठाइरहेका छन्। एक व्यापारीको भनाइमा नयाँ क्लिप्स आउनासाथ सयौं सीडी बनाएर बजारमा पठाइन्छ। बजारमा नेपाली ब्लू फिल्मको चर्काे मागका कारण कमसल दृश्य समेटिएका सीडीको समेत खोसाखोस हुन्छ।

यसरी बजारमा पाइएका भिडियो पछाडिका रामकहानी भने छुट्टै हुन्छन्। पोखरा, रानीपौवाकी एउटी मासुपसलेे महिला र मासु सप्लायरबीच भएको यौनसम्पर्कलाई उनीहरूले मोबाइल फोनमा कैद गरे। पाँच मिनेट लामो उक्त यौन दृश्यको भिडियो क्लिप्स ती पुरुषका साथीले सार्वजनिक गरिदिएपछि महिलालाई छिमेकीहरूले प्रहरीसमक्ष बुझ्ाइदिए। जिल्ला प्रहरी कार्यालय, कास्कीका प्रमुख रमेशकुमार भट्टराईका अनुसार पछि उनका श्रीमानले नै त्यो दृश्य आफूसँगै खिचेको बताएर उनलाई बचाए। अहिले उनी आफ्नै पेशामा फर्किएकी छन्। सहमतिमा यौनसम्पर्क राख्ने र सीडी बनाई ब्ल्याकमेलिङ गर्ने शिक्षक जीवछ यादव र साथीकी श्रीमतीसँगको यौन दृश्य कैद गर्ने एक बेलायती लाहुरेलाई नेपाली समाजमा बढ्दै गएको खुला सेक्सका प्रतिनिधिपात्रको रूपमा बुझन सकिन्छ।

सेक्स पर्यटन
ठमेलका बन्द कोठामा सौदाबाजी गरी खिचिएका नेपाली ब्लू फिल्म बाहिर लैजाने काम २०४२ सालदेखि भएको यस्तो पेशामा लागेकाहरूको दाबी छ। तर २०४६ सालमा धरानमा बनेको फिल्मलाई सार्वजनिक जानकारीमा आएको पहिलो नेपाली ब्लू फिल्म मानिन्छ।

ठमेलमा भेटिएकी स्याङ्जाकी गुरुङ थरकी एक युवती अहिलेसम्म चार वटा ब्लू फिल्ममा खेलेको बताउँछिन्। यसअघि यौन व्यवसायमा समेत संलग्न उनको भनाइमा उनी जस्ता अन्य युवतीहरूलाई लिएर विदेशीहरूले गोप्य रूपमा ब्लू फिल्म बनाई इन्टरनेटमा अपलोड गर्ने गरेका छन्। पाँच कक्षासम्म पढेकी उनले धनाढ्य व्यापारी, उद्योगपति र नेताहरूसँगको सम्बन्धलाई पनि अघि बढाइरहेकी छन्। ब्लू फिल्ममा खेलेर कुनै गल्ती नगरेको बरु विश्वका यौन प्यासीहरूको तृष्णा मेटेको र त्यसबापत आफ्नो पेट पनि भरिरहेको उनी बताउँछिन्। एउटा फिल्म खेलेबापत रु.७० हजारसम्म पाउने सीमालाई त्यसो गर्नुपरेकोमा कुनै लाज छैन। उनी भन्छिन्, “मेरो दुर्गम गाउँका अशिक्षित बुवाआमाले इन्टरनेटमा मलाई देख्दैनन्, अरूसँग मलाई के को डर?” तर सबैले उनी जति पारिश्रमिक पाउँदैनन्। इटहरीको एक रेष्टुरेन्टमा काम गर्ने एक ब्लू फिल्मकी नायिकाले रु.६ हजार मात्र पारिश्रमिक पाएको बताइन्। धरानमा बनेको पहिलो फिल्मकी नायिकाहरूलाई जम्मा पाँच-पाँच सय रुपैयाँमा यस्तो काममा लगाइएको थियो।

केही वर्षअघि नेपालबाट बच्चाहरूलाई खेलाइएको अश्लील फिल्म अपलोड भइरहेको र त्यसको पछाडि कसको हात छ भनी खोजबिन गर्न इन्टरपोलले नेपाल प्रहरीलाई पत्र पठाएको प्रसङ्गले पनि नेपाल पहिल्यैदेखि ब्लू फिल्म निर्माण र अपलोड गर्ने थलोको रूपमा विकसित भएको देखिन्छ। पोखराको लेकसाइडमा घर भाडा लिएर यौन व्यवसाय चलाइरहेकी एक महिलाको भनाइमा उनीकहाँ रहेका महिलालाई लगेर ब्लू फिल्मको शैलीमा यौन सम्पर्क गर्ने मात्र हैन त्यसको भिडियो चित्र पनि उतार्ने गरिन्छ।

पोखराको लेकसाइडमै क्यूरियो पसल चलाइरहेकी डोल्मा लामासँग नेदरल्याण्डका नागरिकले गरेको यौन सम्पर्कको भिडियो फिल्म अहिले विश्वभर फैलिएको छ। प्रहरीलाई जानकारी छैन, समाजशास्त्रीहरूसँग तथ्याङ्क छैन; तर यस्ता नेपाली फिल्म थुप्रो बनिरहेका बजार र इन्टरनेटमा छ्याप्छ्याप्ती उपलब्ध फिल्महरूले बताउँछन्। त्यसैले कतिपयको भनाइमा भोलि थाइल्याण्डमा जस्तो सेक्स पर्यटन नेपालमा पनि फस्टाउने सम्भावना छ।

पूर्वीय कलाको माग
अरूको पर्दा पछाडि चियाउन खोज्ने मानव स्वभावका कारण शयनकक्षमा गरिने नितान्त व्यक्तिगत यौनकर्मका चलचित्र पनि व्यवसायीहरूका लागि उम्दा व्यवसाय बन्दै गइरहेको छ। एक तथ्याङ्क अनुसार इन्टरनेटमा ४.२ करोड पोर्नाेग्राफी वेबसाइट र ३७२ करोड पेज राखिएका छन्। अहिले विश्वमा पोर्नाेग्राफीले मात्र वार्षिक ५७ अर्ब अमेरिकी डलर बराबरको व्यापार गरिरहेको छ। च्याट मित्रताका नाममा खुलेका केही पोर्टलबाट पुरुषहरूले सोझ्ै दररेट मिलाएर एउटै क्षेत्रमा बस्ने आफूलाई मन परेका युवतीसँग यौन सम्पर्क राख्न सक्छन्। पछिल्लो समय इन्टरनेटबाट सामान खरिदबिक्री जस्तै यौनको पनि गतिलो व्यापार हुन थालेको छ र त्यसमा नेपाली ग्राहकहरूको सङ्ख्या दिनानुदिन बढिरहेको छ।

बेलायतबाट सञ्चालित भारतीय ब्लू फिल्मको पोर्टल इन्डिया मसला डट कमका वेब मास्टर माइकल ह्यासका भनाइमा पछिल्लो समय भारतीय ब्लू फिल्मको माग विश्वभर बढिरहेको छ। केही समययता विश्व सुन्दरी प्रतियोगितामा भारतले देखाउँदै आएको नेतृत्वदायी उपस्थिति र सङ्ख्यात्मक रूपले हलिउडलाई पछाडि छाड्दै गइरहेका बलिउडका सिनेमाले भारतको सांस्कृतिक प्रभाव विश्वभर फैलाइरहेका छन्। उनका अनुसार पूर्वीय बन्द संस्कृति, अन्तरमुखी र लज्जालु युवतीहरूका कारण यौन बजारमा उनीहरूको माग बढेको हो।

बन्द समाज र संस्कृतिमा रहेका मुस्लिम र भारतीय नारीहरूको यौन चलचित्र खोजी-खोजी हेर्ने गरिन्छ। चुरा, पोते, सिन्दुरमा सजिएकी लज्जालु युवतीकोे मुखबाट निस्कने यौनानन्दका शब्द सुन्न चाहने विश्वभर फैलिएका करोडौँ भारतीय दर्शककै कारण पनि यस्ता चलचित्रहरूको माग बढेको बताइन्छ। माइकल भन्छन्, “सस्तो पारिश्रमिकका कारण पनि भारतीय युवतीहरूलाई लिएर सिनेमा बनाउन सजिलो छ। भारतमा १० देखि १५ हजार भारुमा नायिकाहरू उपलब्ध हुन्छन् र भारु ५ लाखमा एउटा सिङ्गै सिनेमा बनाउन सकिन्छ।”

८० को दशकदेखि फस्टाएको भारतीय ब्लू फिल्मको माध्यमबाट इन्टरनेट पोर्टलहरूले विश्वभर भारतीय सेक्स बेचिरहेका छन्। विश्वका ब्लू फिल्मका व्यापारीहरू भारतलाई केन्द्र बनाएर मनग्ये पैसा कमाइरहेका छन्। सांस्कृतिक रूपले धेरै मिल्ने छिमेकी देशमा भइरहेको यस्तो परिवर्तनबाट नेपाल अछुतो रहन सक्दैन। त्यसैले नेपाली युवतीहरू पनि विश्व यौन बजारमा खपत भइरहेका छन् र यो अझ् बढ्ने सम्भावना छ। इन्टरनेट पोर्टलमा राखिएका नेपाली युवायुवतीका मनग्ये सीडी त्यसैका उदाहरण हुन्। नेपाली पोर्टलहरूमा नाङ्गिन आतुर नेपाली युवती र लोकदोहोरीमा समेत स्वीमिङ काष्ट्यूममा नचाउने निर्माताहरूको स्वार्थ समाजको बदलिएको त्यही मानसिकतालाई भजाउनुमा केन्द्रित छ। अर्धनग्न नायिकाले सेक्स अपीलसहित टच मी, होल्ड मी, किस मी भनेर गाउनु त्यसैको परिणति हो। गएको १२ वर्षमा नेपाली समाजले हिंसा मात्र हैन खुला सेक्सलाई पनि वैधानिकता दिएको देखिन्छ।

प्रविधिले बदलेको समाज
नेपालमा केही वर्षअघिसम्म कम्तीमा रु.१५ हजार पर्ने रङ्गीन टिभी अहिले रु.३ हजारमा किन्न सकिन्छ। रु.१५ सयमा पाइने भीसीडी डेक पनि धेरैका घरघरमा पुगेको छ। पानपसलमा समेत राखिने सीडी गाउँगाउँमा पुगेका छन्। यी सबले ब्लू फिल्ममा मानिसहरूको पहुँचलाई सजिलो पारिदिएको छ। शहरमा हरेकको घरमा छिरेको सेटेलाइट संस्कृतिको पञ्जाबाट पनि कोही मुक्त छैन। केबलबाट उपलब्ध हुने सय हाराहारीका टिभी च्यानलहरूमध्ये कैयौँ खुला यौन व्यवहारलाई उक्साउने खालका छन्।

हिजोसँगै बसेर हिन्दी फिल्म राम तेरी गंगा मैली हेर्न नसक्ने नेपाली परिवारमा आज रेन टिभी जस्ता रसियन च्यानलले प्रसारण गर्ने डबल-टि्रपल एक्स मूभी पचाउने सामर्थ्य विकसित भएको छ। स-साना शहरमा दिउँसै त्यस्ता च्यानलबाट आउने फिल्म बारेमा कतै उजुरी नपर्नुले नेपाली समाज यौन मामिलामा उदार बन्दै गएको देखाउँछ। यद्यपि काठमाडौँ लगायत केही शहरका केबल प्रसारकहरूलाई उक्त च्यानललाई हटाउन लगाइएको पनि छ। उता पेरिसबाट प्रसारण हुने एफटिभीको मिडनाइट हट शो युवाहरूबीच लोकप्रिय बन्नु र समाजमा सहजै पच्नुले पनि बजारवादको सांस्कृतिक पन्जामा नेपाली समाज कुन हदसम्म पर्दै गइरहेको रहेछ भन्ने देखाउँछ।

समाजशास्त्री सुरेश ढकालको भनाइमा नेपाल जस्तो बन्द समाजमा यौन उत्सुकता हुने भएकोले पनि नेपालीहरूले ब्लू फिल्मको स्वाद लिन खोजेका हुन्। मूल्य र मान्यता भत्कँदै गएको समाजमा यस्तो देखिनु स्वाभाविक पनि हो। उनी भन्छन्, “हिजो लुकेर एक दुई जनाले हेर्दा विकृति ठानिने ब्लू फिल्म आज समाजले नै हेर्न थालेपछि संस्कृति बनेको छ।” उनको विचारमा एउटा शिक्षा र संस्कारलाई विस्थापन गरेर आएको यो संस्कृति त्यस्तै कुनै संस्कृति नआउँदासम्म जाँदैन। मनोविश्लेषक मानन्धर भन्छिन्, “ब्लू फिल्म हेरेर त्यस्तै गरौँ भन्ने भावना पलाउने मानव स्वभावका कारण पनि नेपाली फिल्म बनिरहेका छन्।”

साथमा रामेश्वर बोहरा नेपालगञ्ज, त्रिभुवन पौडेल पोखरा, श्रवणकुमार देव राजविराज र रविन गिरी धरान

लेखाजोखा

2009-01-01T03:48:00.000-08:00

नायिका बनाउँछु भन्दै..............!

घटनाः ब्लू फिल्म निर्माण

स्थानः महेन्द्रनगर
आफूले छायाङ्कन गरेको देउडा गीतमा मोडलिङ गरेकी एक स्थानीय थारू मोडललाई थारू भाषामै बन्ने सिनेमाकी नायिका बनाउने आश्वासन दिएर ब्लू फिल्म बनाउने तेज चन्द हाल फरार छन्। कञ्चनपुरको महेन्द्रनगरस्थित क्याम्पस रोडमा अप्सन मूभी नामक प्रोडक्सन हाउस चलाइरहेका उनले सो चलचित्र आफ्नै स्टुडियोमा खिचेका थिए।
३७ मिनेट लामो उक्त सिनेमा चन्दका सहयोगी दीपक ठगुन्नाले कम्प्युटरबाट निकालेर स्थानीय भिडियो पसले पुष्कर भट्टलाई रु.५ हजारमा बेचिदिए। भट्ट चन्दका व्यावसायिक साझ्दार थिए र केही समयदेखि उनीहरूबीच लेनदेनको विवाद चलिरहेको थियो। सीडी सार्वजनिक गर्ने धम्की दिँदै चन्दसँग पैसा उठाउन खोजेका उनले युवतीसँग यौन सम्पर्क राख्न पनि चाहेका थिए। तर युवतीले अस्वीकार गरेपछि भट्टले सीडी एक मोबाइल पसलेलाई रु.१० हजारमा बेचे। वैशाखको पहिलो साता बजारमा आएको यो सीडी रु.५०० सम्ममा सुदूरपश्चिम क्षेत्रका सबैजसो भिडियो पार्लर र भारतको वनबासामा समेत बिक्री भइरहेको छ।
सीडी बजारमा आएपछि चन्द र थारू भारतको उत्तराञ्चल पुगेका छन्। आफूहरूले हेर्न मात्र ती दृश्य खिचिएको बताउने चन्द भन्छन्, “सीडी सार्वजनिक भएपछि घर फर्कन सकेका छैनौँ।”

खाना नपाएसी क्यारम?

2009-01-01T02:09:00.000-08:00

राजमार्गमा झन् बढ्यो

मध्य र सुदुरपश्चिममा कुनै समयका चर्चित 'यौन अखाडा'हरूको ठाउँ अहिले राजमार्ग र अन्य शहर बजारले लिन थालेका छन्। राजमार्गमा यौनव्यापार चलाउने मध्येकी एक युवती।
पछिल्ला केही वर्षयता मध्य र सुदूरपश्चिममा यौनव्यापार बढेको छ। पहिलेका चर्चित 'अखाडा' हरू सुक्दै गएपनि ठूला–साना शहरबजार र राजमार्ग आसपासका ठाउँमा यो बढ्दो क्रममा छ। तर प्रहरी–प्रशासनले यसमा टाउकोदुखाउन छाडेको छ।
सुदूर र मध्यपश्चिम क्षेत्रमा यति नै यौनकर्मी छन् भनेर यकिन गर्न सजिलो छैन। जनरल वेलफेयर प्रतिष्ठान (जीडब्ल्यूपी) ले नेपालगञ्ज र आसपासका क्षेत्रमा करिब पाँचसय युवती यौनपेशामा लागेका हुनसक्ने अनुमान गरेको छ। प्रतिष्ठानका नेपालगञ्ज प्रमुख तारासिंह साउद भन्छन्, “हातमुख जोर्न समस्या भएर लाग्नेहरूसम्म चाहिँ हामी पुगेका छौँ। ठूलाहरूसम्म पुग्न नसकिने हुँदा यसै भन्न सकिन्न।”
कुनैबेला बर्दियाको राजापुर, कैलालीको मुढा, बाँकेको गगनगञ्जमा विशेष गरी वादी जातिका महिलाहरूको नाम गाँसिएर हुने यौनव्यापार अहिले अरू जातका महिलाहरूको समेत संलग्नतामा नेपालगञ्ज, सुर्खेत, धनगढी, त्रिभुवननगर, तुल्सीपुर लगायतका शहरमा झाङ्गिदै गएको छ। यसबारे अध्ययन गरिरहेको एक संस्थाका अनुसार, मध्य र सुदूरपश्चिमको यौन बजारमा अहिले जुनसुकै जात–जाति र वर्ग–क्षेत्रका युवतीहरू छन्भने तिनका ग्राहकहरूमा पनि सामान्य पैसा खर्च गर्न सक्नेदेखि लिएर राम्रै खर्च गर्नसक्ने र विभिन्न क्षेत्र, जातजाति तथा वर्ग–समुदायका छन्।
मध्य र सुदूरपश्चिमका राजमार्ग आसपासका बजार तथा गाउँवस्तीहरूमा पछिल्ला दुई–तीन वर्षमा यौन व्यवसायमा वृद्धि भएको छ। मुख्यतया गाउँबाट काम खोज्न र पढ्न शहर पसेका तथा विस्थापित युवतीहरू यो काममा लागेको देखिन्छ। भेटिएका अधिकांश युवतीले अभाव टार्न यो पेशामा लागेका बताए। राजमार्ग आसपासका होटेल, लजमा चल्ने यो कारोबारका ग्राहकमा यातायात व्यवसायी, यात्री, व्यापार व्यवसाय र बजार प्रवर्द्धनको क्रममा हिँडडुल गर्नेहरू धेरै छन्। हिमाल ले राजमार्गमा भइरहेको यौन व्यवसायको समाचार विवरण सङ्कलन गर्ने क्रममा धेरैका थरीथरीका पीडा र वेदना सुन्यो। कञ्चनपुरबाट आएकी एक युवतीले आफूलाई महिलाका लागि काम गर्ने एउटा सामाजिक संस्थाले नै यो पेशासम्म ल्याई पुर्‍याएको बताइन्। गाउँमा माओवादी त्रास बढेपछि नेपालगञ्ज आइपुगेकी उनलाई एउटा संस्थाले केही समय आश्रय दियो र रेष्टुरेन्टमा काम गर्न पठायो। उनी भन्छिन्, “त्यहाँको कमाइले खर्च धान्नै सकिएन। आम्दानी पनि राम्रो हुने देखेर यो काममा लागेँ।”
यौनव्यापार भइरहेको र धेरैजसो ग्राहकले बाहिरबाट युवती लिएर आउने गरेको थाहा भए पनि प्रहरी–प्रशासन क्रियाशील छैन। एक प्रहरी अधिकृत भन्छन्, “खुलेआम वेश्यावृत्ति हुन्छ, तर माथिको निर्देशन नआई हामीले केही गर्न मिल्दैन।” होटेलमा जाने धेरैजसो यौनकर्मीका ग्राहक सीमापारिबाट आउने भारतीय व्यापारी र कर्मचारी हुन्छन्। उनीहरूले दिने पैसा पनि केही बढी हुन्छ। एक होटेलका कामदार भन्छन्, “आफ्नो परिचय खुल्ने डरले पनि केटीहरू बाहिरकै ग्राहकसँग सजिलो मान्छन्।”
दुई वर्षअघि प्रहरीले नेपालगञ्जमा यौनव्यापार गरिरहेका केही पेशेवरहरूलाई कारबाही चलाएयता कोही पक्राउ परेका छैनन्। त्यसबेला प्रहरीले पूर्व प्रहरी हवल्दार अर्जुन केसी र एक बहालवाला प्रहरी अधिकृतकी पत्नी कमला धामीलाई मुद्दा चलाएको थियो। केसीले नेपालगञ्ज–५ गणेशपुरमा र धामीले बसपार्क रोडको दैलेखी होटेलमा सम्पर्क केन्द्र बनाएर व्यापार चलाएका थिए। त्यसैगरी एभरेष्ट होटेल सञ्चालिका यदुकुमारी गिरी, भाडामा घर लिएर व्यवसाय सञ्चालन गर्ने मीना भन्ने नाज्मा हास्मी र उनका दुई सहयोगी पनि पक्राउ परेका थिए। तर अहिले प्रहरी प्रशासनको ध्यान यस्तो कारबाहीतिर छैन। बाँकेका प्रमुख जिल्ला अधिकारी नरेन्द्रराज शर्मा पनि 'निगरानी भइरहेको र आवश्यक परे जुनसुकै बेला कारबाही गर्न सकिने' मात्रै बताउँछन्।
समाजले नै यौनव्यापारलाई क्रमशः स्वीकार गर्न खोजिरहेकाले होला प्रहरी प्रशासन बढी सक्रिय हुन खोजेजस्तो देखिँदैन। “समाजलाई पचेको छ भने हामीले मात्र किन टाउकोदुखाइरहने”, सुर्खेतका प्रहरी उपरीक्षक सुवासचन्द्र चौधरीेले हिमाल सँग भने, “जनताले कम्प्लेन गर्दैनन्, सूचना दिँदैनन्, अनि हामीले के गर्ने?” तर चौधरीले भनेजस्तो प्रहरीले सूचना नपाएर मात्रै केही गर्न नसकेको होइन। यसभित्रको लेनदेनमा प्रहरी संलग्नताले पनि उसलाई केही गर्नबाट रोक्ने गरेको छ। एकजना दलालले यतिसम्म भने, “धेरैलाई हामीले पालेका छौँ, तपाईंले लेखेर केही हुनेवाला छैन।”
रामेश्वर बोहरा, नेपालगञ्जमा

झटारो....!

2009-01-01T01:59:00.000-08:00

बदलिदो नैतिकता र बजारिया यौनसम्बन्ध

आनन्द वा आम्दानीका लागि गरिने दुई सहमत र गैरनातेदार वयस्कबीचको एकान्तिक यौनसम्बन्ध धर्माधिकारी वा राजकीय दण्डाधिकारीको सरोकारको विषय होइन।

सीके लाल
अङ्ग्रेजी शब्द 'भ्यालु' एकवचनबाट अनूदित हुँदा मूल्य वा मोल बन्छ भने बहुवचन 'भ्यालुज'लाई निष्ठा वा आस्थाको रूपमा बुझ्नुपर्ने हुन्छ। 'मोल' बजारशास्त्रको शब्दावली हो। त्यसैले सामान्यतः कुनै वस्तु वा सेवाको मूल्य त्यसको भौतिक प्रयोजन वा मानसिक सन्तुष्टिमा आधारित उपयोगितामा भर पर्छ। माग र आपूर्तिको अवस्थाले मोल घटबढ हुन सक्दछ। तर 'निष्ठा' नैतिकतासँग सम्बन्ध राख्दछ, त्यसैले सामाजिक मूल्य र मान्यताहरू आवश्यकताबाट नभएर आदर्श र आकाङ्क्षाबाट निर्देशित हुने गर्दछन्। त्यसो भए तापनि मूल्य (भ्यालु) र निष्ठा (भ्यालुज) असम्बद्ध शब्द भने होइनन्। बजार र नैतिकताबीचको अन्तरद्वन्द्व वस्तु वा सेवाको मोल, उचित मूल्याङ्कन वा मुनाफा र नाफाखोरी, गुणस्तर र उपलब्धता जस्ता विभिन्न बहसका मुद्दाहरूमा स्पष्ट देख्न सकिन्छ। देहव्यापारबारे बरोबर उठ्ने गरेको विवाद मूल्य र निष्ठाबीच चलिरहने निरन्तर अन्तरद्वन्द्वको सबभन्दा टड्कारो उदाहरण हो।

बजारको मान्यतालाई स्वीकार गर्ने हो भने कुनै पनि व्यक्तिको शरीर उसको मस्तिष्क जस्तै एउटा औजार हो, जसलाई आयआर्जनका लागि उपयोग गर्न सकिन्छ। दार्शनिकको संवेदनशीलता र अन्तरदृष्टि, लेखकको चिन्तन क्षमता, वैज्ञानिकको तर्कशक्ति तथा कवि कलाकारको सिर्जनशीलता जस्तै कामुकता पनि एउटा प्रकृतिजन्य प्रतिभा हो, जसलाई स्वान्तसुखाय, वहुजन हिताय वा अर्थोपार्जनमध्ये व्यक्तिगत रुचि, आवश्यकता वा बाध्यताअनुसार जुनसुकै उद्देश्यका लागि उपयोग गर्न सकिने हुँदा समाज वा राज्यले त्यसलाई नियमन वा निर्देशित गर्न सक्छ, तर निषेधित गर्न भने सक्दैन। यस अर्थमा देहव्यापार कर्म र व्यवसाय भएकाले त्यसलाई अपराधको कोटिमा राख्ने काम बरु अपराध हुन जान्छ। तर समाज र राज्य बजारको नियमअनुसार मात्र चल्दैन। धर्म र राजनीति समाजरुपी, त्रिखुट्टीका अरू दुई थामहरू हुन्।

धार्मिक दृष्टिकोणले देहव्यापार सामान्यतः सोचिने गरिएको जति हेय होइन। वेश्यावृत्ति वा नगरवधुको प्रसङ्ग बौद्ध र हिन्दू कथाहरूमा भेट्टाउन गाह्रो छैन। हो, इसाई तथा मुसलमान धर्माधिकारहरू भने वेश्यावृत्तिप्रति साह्रै असहिष्णु छन्। तर त्यसको कारण समेत पश्चिमी एसियाको सामाजिक संरचनामा खोज्नुपर्ने हुन्छ, धर्ममा होइन। हिन्दू धर्ममा परपुरुष वा परस्त्री गमनलाई सामान्यतः त्याज्य मानिए पनि त्यस्ता उदाहरणहरू प्रशस्तै भेटिन्छन्।

दर्शन मात्रले सर्वपाप हरण हुने मानिने पञ्चकन्याको किंवदन्ती कोट्याउँदा कामप्रति हिन्दूहरूको उदार अवधारणा बुझ्न सजिलो हुन्छ। कन्या शब्दको उत्पत्ति कमनीय (सेक्सी) बाट भएको मानिन्छ। र, आकर्षक एवं वरणीय सुन्दरीलाई कन्या भन्ने चलन मैथिललगायत केही पुराना हिन्दू संस्कृतिमा अद्यापि छ। तर को हुन् ती शुभातिशुभ पञ्चकन्या? यद्यपि, कुनै कुनै किंवदन्तीमा कुन्तीको साटो सीताको नाम लिइने गरिन्छ, तर अन्य चार कन्याहरूका बारेमा खासै विवाद छैन। ती महासतिहरू हुन्– अहिल्या, द्रौपदी, तारा र मन्दोदरी। अहिल्या, द्रौपदी तथा कुन्तीको एकभन्दा बढी पुरुषसँग शारीरिक सम्बन्ध रहेको कथा व्यापक छ। बाली–पत्नी तारा तथा रावणकी अर्धाङ्गिनी मन्दोदरी आ–आफ्ना पतिको निधनपछि आवश्यकता वा बाध्यतावश देवरलाई वरण गर्दछन्। लाग्दछ, हिन्दू धर्मशास्त्रले मर्यादा पुरुषोत्तम राम तथा आनन्ददाता कृष्णको कालखण्डका भिन्न महिलाहरूलाई पापीको रूपमा नभएर परिस्थितिद्वारा पीडित व्यक्तिको रूपमा प्रतिस्थापित गरेको छ। धार्मिक दृष्टिकोणबाट परपुरुष वा परस्त्री सम्बन्ध त्याज्य भए पनि हेय वा निषेध भने छैन। सामाजिक नैतिकताको बदलिँदो परिवेशमा भने आय वा आनन्दका लागि गरिने विवाहेत्तर शारीरिक सम्बन्धका बारेमा चिन्तनको एकरुपता छैन।

यौनव्यापारको समाजशास्त्र

आय वा आनन्द जेका लागि यौनसम्पर्क भएको भए तापनि विवाहेत्तर कामक्रियालाई वेश्यावृत्तिकै रूपमा विश्लेषण गर्न सजिलो हुन्छ। केही पुरातन चिन्तकहरू त सन्तानोत्पत्तिको उद्देश्य बाहेकका सबै कामक्रियालाई वेश्यावृत्तिको कोटिमा राख्छन्। वेश्यावृत्तिका अध्येताहरूका अनुसार कानूनी वा गैरकानूनी जस्तोसुकै हैसियत दिइएको भए तापनि यौनव्यापारलाई प्रवृत्ति, नारीवाद, सामाजिक मनोविज्ञान र बजारशास्त्र गरी चार किसिमले सैद्धान्तिक व्याख्या गर्न सकिन्छ।

प्रवृत्तिजन्य गैरवैवाहिक यौनसम्बन्धलाई अध्येताहरू विवाहको मूल्य र मान्यतासँग जोडेर हेर्न रुचाउँछन्। विवाहको मूल उद्देश्य परिवार निर्माण हो। परिवार एउटा आर्थिक, सामाजिक र प्रजनन् इकाईको रूपमा रहँदै आएको छ। तर यौनसम्बन्ध 'अर्थहीन' अर्थात् सामाजिकता वा सन्तानोत्पत्ति बाहेकका उद्देश्यका लागि पनि आवश्यक पर्छ। त्यस्तो अवस्थामा कानूनी हैसियत जे भए पनि; र, नैतिकताको नियमले जे भने पनि, यौनव्यापार त फस्टाउँछ नै। त्यसैले वेश्यावृत्तिलाई मानवसभ्यताको सबभन्दा पुरानो पेशाको रूपमा समेत चित्रण गर्ने गरिएको छ। प्रवृत्तिजन्य विश्लेषणको पुष्टि पारिवारिक सम्बन्ध दिगो रहेको समाजमा वेश्यावृत्तिको व्यापकताले पनि गर्छ। 'अर्थहीन यौन' को सहज निकास उपलब्ध गराएर नगरवधुले परम्परागत परिवारलाई विशृङ्खल हुनबाट जोगाइरहेका हुन्छन्।

नारीवादी व्याख्या अनुसार यौनव्यापार पितृसत्तात्मक समाजको स्वाभाविक उपज हो र जहाँ लैङ्गिक विषमता धेरै हुन्छ त्यहाँ यौनव्यापार फस्टाउँछ। महिलालाई 'वस्तु' वा 'सेवा प्रदायक' को रूपमा मात्र प्रयोग गरिएको आक्षेप लगाउने नारीवादीहरूका अनुसार पुरुषलाई प्रधान पात्र मान्ने वैवाहिक, पारिवारिक तथा सामाजिक सम्बन्धले यौनव्यापारलाई बढावा दिन्छ; स्वाभाविक बनाउँछ।

यौनव्यापार सम्बन्धी सामाजिक मनोविज्ञानका व्याख्याहरू अलि मिहिन तर जटिल प्रकृतिका छन्। भनिन्छ, बाल्यकालको कटु अनुभव, आमाबुबाको अवहेलना तथा त्रासद अनुभूति लिएर हुर्किएका युवाहरू सेवाप्रदायक वा ग्राहकका रूपमा यौनव्यापारतिर बढी आकर्षित हुने गर्दछन्। त्यस्तै यौनकर्मीको सङ्गत, सजिलो कमाइको चाहना एवं अदम्य र उत्कट महत्त्वाकांक्षा बोकेका व्यक्तिहरूलाई सामाजिक नैतिकताले छेक्न सक्दैन र ती यौनव्यापारतिर आकर्षित हुन्छन्। शक्तिशाली पुरुषहरूको 'अर्थहीन यौन' को चाहनाले यस्तो मनोवृत्तिलाई मलजल पुर्‍याउँछ।

परिस्थितिजन्य बाध्यताले उब्जिएका विस्थापनको त्रासदी, गृहयुद्धको तरल नैतिकता तथा अत्यन्त तीव्रगतिले भइरहेका आर्थिक, सामाजिक परिवर्तनहरू पनि यौनव्यापारलाई फस्टाउन मद्दत पुर्‍याउँछन्। नेपाली समाजमा हेय अर्थमा प्रयोग हुने गरेका 'बर्मेली टोल', 'शरणार्थी इलाका' वा 'विस्थापित वस्ती' जस्ता अभिव्यक्तिहरू यथार्थवादी नहुन पनि सक्छ; तर जरा चुँडिएका व्यक्तिका नैतिक मूल्यहरू अपेक्षाकृत तरल हुन्छन् भन्ने मान्यता व्यापक छ।

बजारशास्त्रको व्याख्या सबभन्दा सरल छ। पहिलो कुरा, मनोरञ्जन पर्यटन तथा जुवाजस्ता व्यवसायहरूले वा गृहयुद्धको अवस्थाले यौनव्यापारको मागलाई बढाउँछ। त्यो माग आपूर्ति गर्न बजार संरचना बन्छ। आपूर्ति बढ्छ। त्यसपछि बढेको आपूर्तिले स्वयं आफ्नो माग सिर्जना गर्न थाल्छ। र, त्यसपछि यो 'माग–संरचना–आपूर्ति' को दुष्वृत्तलाई तोड्न सकिँदै सकिँदैन। यही कारणले भनिन्छ लागूपदार्थ तथा साना हातहतियारको ओसारपसार पछि अनधिकृत यौनव्यापार संसारको तेस्रो सबभन्दा ठूलो अवैधानिक कारोबार हो।

चारै किसिमका व्याख्याहरूलाई केलाउँदा नेपालमा फस्टाउँदै गइरहेको यौनव्यापारलाई हेर्दा कुनै आश्चर्य लाग्दैन। बरु, नेपाली अर्थव्यवस्थाका विकृतिहरूले जन्माएको भुइँफुट्टा वर्गको उदयले देहव्यापारको मुद्दालाई अझ जटिल बनाएको छ।

असुरक्षित मनस्थिति
विक्रमाब्धको '४० को दशकतिर नेपाल भित्रिएको अनियन्त्रित बजारवादले गर्दा एउटा यस्तो वर्गको उदय भएको छ जोसँग एकाएक उसले कहिल्यै नचिताएको रकम हातमा परेको छ। वैदेशिक सहयोगको ओइरो र त्यसबाट उत्पन्न भ्रष्टाचार र अपचलन, विप्रेषण उत्प्रेरित अपराधीकरण तथा तीव्र सैनिकीकरणले गर्दा एकथरी नेपालीहरू जीवनलाई नै जुवाको खाल मान्न थालेका छन्। परिस्थितिले गर्दा सामान्य नेपाली हारिरहेका छन्, तर नवधनाढ्य झन्झन् धनी हुँदै गइरहेको छ। समस्या के भइदियो भने सामन्ती संस्कार आत्मसात् गरिसकेका यस्ता नयाँ पैसावालहरूमा कर तिर्ने संस्कृति छैन, परोपकारको संस्कार छैन र मितव्ययिताको परिपक्वता छैन। त्यसैले ती फिजुलखर्चीतिर आकर्षित हुन्छन्।

फिजुलखर्ची पनि एउटा कला हो; जो पायो त्यसले आडम्बर पनि ढङ्ग पुर्‍याएर देखाउन सक्दैन। अनधिकृत रूपले धन कमाएका व्यक्तिहरूसँग स्रोत त छ, तर सोच पटक्कै छैन। त्यसैले ती सङ्गीत र नृत्यको पारखी बन्नुको साटो भट्टीपसल धाउँछन््। पर्खालमा कलाकृति झुण्ड्याउन नजानेर घरभरि सङ्गमरमर ओछ्याउँछन्। किताब नकिनेर रक्सीको बोतलले बैठक कोठा सजाउँछन्। जसरी राम्रो कमाइ भएको दिन एउटा भरियाले विदेशी चुरोट सल्काएर तृष्णा मेटाउँछ त्यस्तै गरी बिना मिहिनेत हात परेको कमाइबाट ५–१० हजार खर्च गरेर नवधनाढ्य यौनबजारमा पुग्छ।

सजिलो कमाइले दिएको उर्त्सजनीय अवशेषको छटपटी नोकरी पेशा तलबजीवीहरूमा झन् बढी हुन्छ। नियमित मासिक आयमा अभ्यस्त भइसकेको जिन्दगीमा अचानक थप नगदले प्रवेश पाएपछि तलबजीवीको भुइँमा खुट्टा हुँदैन। ऊ बचत र निवेश गर्न जान्दैन, त्यसैले एउटा घर र मोटर जोडेपछि आफ्नो आर्थिक भविष्य सुरक्षित गर्न बढीमा आफ्नो बीमा गराउँछ र गरगहना खरिद गर्छ। त्यसपछिको आम्दानीले रक्सी, गैरवैवाहिक यौन वा जुवाघरको बाटो खोज्न थाल्छ। भनिन्छ, भविष्यप्रति आशावादी व्यक्तिले लगानी गर्छ तर तत्काल तुष्टि चाहने असुरक्षित व्यक्तित्वले लत अँगाल्छ।

असुरक्षाको मनोविज्ञान पति र पत्नीबीचको बदलिँदो सम्बन्धले पनि उत्पन्न गराएको हो। स्त्री आफ्नो पतिभन्दा बढी कमाउने भई भने उसले बराबरीको अधिकार स्थापित गर्न खोज्छे, त्यति हो। तर पुरुष आफ्नी पत्नीभन्दा बढी कमाउने छ भने ऊ आफ्नो कामकाजी अर्धाङ्गिनीको जीवनमा हैकम चलाउन खोज्छ। शहरी जीवनको भागाभागमा त्यो सदैव सम्भव हुँदैन। अनि दुवैको कुण्ठा गैरवैवाहिक यौनसम्बन्धमा परिणत हुनसक्छ। सम्बन्धविच्छेद अझै व्यापक भई नसकेकाले यस्ता तनावपूर्ण दाम्पत्य जीवनका कटुताहरू छताछुल्ल हुन पाएका छैनन्।
यौनव्यापारलाई बढावा दिने अर्को एउटा महत्त्वपूर्ण अवयव पुरुषहरूको अपेक्षाकृत लामो वयस्कता अवधि पनि हो। चालीस नाघेको तर साठी न छोएको पुरुष निरन्तर द्विविधामा बाँचिरहेको हुन्छ। पुस्तान्तरको असुरक्षाभावले ग्रस्त वयस्क रायसल्लाहका लागि बुज्रुगकहाँ जान सक्दैन किनभने परिवार छुटिसकेको हुन्छ। ऊ युवा भइरहन चाहन्छ, तर प्रौढताले सुस्तरी छोप्न लागेको आत्माभूतिले सोझै अल्लडता देखाउन पनि सक्दैन। कुण्ठाबाट मुक्ति, हीनताबोधबाट छुटकारा तथा सस्तो अहंकार तुष्टिका लागि असुरक्षित वयस्कहरू व्यावसायिक यौनकर्मीको सहारा खोज्छन्। उपल्लो मोलको श्रेणीमा रहेका व्यावसायिक यौनकर्मीका अधिकांश ग्राहकहरू वयस्क पुरुष नै हुने गर्दछन्।

यौनव्यापार खुला बजार र नियन्त्रित समाजको यथार्थ हो। हत्केलाले छोेपेर नेपाली समाजको यो वास्तविकतालाई लुकाउन सकिँदैन। समाजको आर्थिक, सांस्कृतिक; राजनीतिक तथा मनोवैज्ञानिक धरातलीय यथार्थहरू सँगसँगै नैतिकताका आयामहरू पनि समयको गतिसँगै बदलिनु स्वाभाविक प्रक्रिया हो। खोक्रो नैतिकताको खोल फालेर राज–समाजले बरु बालयौन अपराध, बलात्कार, यौनशोषण तथा झुक्याएर गराइने देहव्यापारलाई नियन्त्रण गर्नेतर्फ आफ्नो ध्यानकेन्द्रित गर्नुपर्छ। आनन्द वा आम्दानीका लागि गरिने दुई सहमत र गैरनातेदार वयस्कबीचको एकान्तिक यौनसम्बन्ध धर्माधिकारी वा राजकीय दण्डाधिकारीको सरोकारको विषय होइन। यौनबारे समाजमा व्याप्त रहेको सामन्ती पाखण्ड विस्तारै हट्दै गइरहेको छ। दुःखमनाउ गर्नुको साटो परिवर्तित परिस्थितिलाई आत्मसात् गर्दै सोही अनुकूल स्वयंलाई ढाल्नुबाहेकका उपायहरू व्यावहारिक छैनन्।

भण्डाफोर

2009-01-01T01:37:00.001-08:00

दीपेश के.सी.

पहिले लुकिछिपी, सीमित स्थानमा र खासै दरभाउविना हुने यौनव्यापार हिजोआज तुलनात्मक रूपमा खुलेर, धेरै ठाउँमा र निश्चित दरभाउमा हुन थालेको छ। सरकारी निकायहरू यसलाई कारबाहीको मामिला बनाउ

न अनिच्छुक देखिँदै गएका छन्। बेलाबखत प्रहरी प्रशासनले 'आपत्तिजनक', 'अनैतिक' वा 'असामाजिक' काम गरेको भनेर कसै–कसैलाई छिटपुट पक्रे पनि मुद्दा नचलाई छाड्ने गरेको छ। एक वरिष्ठ प्रहरी अधिकृत त यतिसम्म भन्छन्, “कारबाही गरेर नियन्त्रण गर्न सकिन्न भन्ने भइसक्यो, तर काम देखाउन कहिलेकाहीँ समात्ने–छाड्ने त गर्नै पर्‍यो।”

एक जानकार सरकारी अधिकारी 'सरकारले व्यवहारमा यौनव्यापारलाई अपराध मान्न छाडिसकेको छ, खाली भन्ने हिम्मत मात्र नगरेको हो' भन्छन्। उनको भनाइमा सहमत अधिवक्ता मीरा ढुङ्गाना थप्छिन्, “व्यवहारमा मात्रै होइन, कानूनतः पनि यौनपेशा अपराध होइन।” तर, प्रहरी नायव महानिरीक्षक केबी राना चाहिँ सोझै त्यसो भनिहाल्दैनन्। उनको धारणा छ, “समाजलाई हानिनोक्सानी पुर्‍याउने अभिप्रायले यस्तो कार्य भएमा कारबाही गरिने हुनाले कानूनअनुसार अपराध नै होइन भन्न मिल्दैन।” अनौपचारिक कुराकानीमा चाहिँ धेरै प्रशासक र प्रहरी अधिकारीहरू यो मामिलालाई 'अपराध' मानेर नियन्त्रण र कारबाहीको बाटोमा जान नसकिएको यथार्थ स्वीकार गर्छन्। समाजशास्त्री डम्बर चेम्जोङ चाहिँ नेपालमा वेश्यावृत्ति वैध नभइसकेको बताउँदै उच्च वर्गमा हुने वेश्यावृत्तिलाई 'भ्रष्टाचार र शोषणको एउटा रुप' भन्न रुचाउँछन्।

नेपालमा यौनकर्मी महिला र तिनका ग्राहक कति होलान्? व्यक्ति र संस्थापिच्छे आ–आफ्नै अनुमान छन्, स्पष्ट सङ्ख्या यकिन गर्न त्यति सजिलो छैन। अन्तर्राष्ट्रिय गैरसरकारी संस्था फेमिली हेल्थ इन्टरनेशनल (एफएचआई) को सन् २००५ मा प्रकाशित 'नेशनल इस्टिमेट्स अफ् एडल्ट एचआईभी इन्फेक्सन्स् नेपाल' नामक प्रतिवेदनले राजधानी उपत्यकामा यौनव्यापारमा लागेका महिला यौनकर्मी करिब ८ हजार र तिनका ग्राहक दुई लाख भएको देखाएको थियो।

अन्तर्राष्ट्रिय श्रम सङ्गठन र न्यु ऐरा तथा कृपा जस्ता अनुसन्धान संस्थाले पाँच वर्षअघि गरेका छुट्टाछुट्टै अध्ययनले उपत्यकामा महिला यौनकर्मीको सङ्ख्या २५ सयदेखि पाँच हजारसम्मको हाराहारीमा रहेको आकलन गरेका थिए। त्यसबेलै डेविड सेडन नामका एक विदेशी समाजशास्त्रीको अध्ययनले भने तिनको सङ्ख्या २५ हजार हाराहारी रहेको देखाएको थियो। द्वन्द्वका कारण ठूलो जनसङ्ख्या विस्थापित भएर शहर छिरेको अवस्थामा यस्ता सर्वेक्षणहरू अझै पूर्ण नहुन सक्छन्। यी मामिलाका जानकार नेपाल प्रहरी र स्वास्थ्यसम्बन्धी केही गैरसरकारी संस्थाहरू अहिले राजधानीमा मात्र सबै वर्गका गरेर ३० हजारभन्दा बढी यौनव्यवसायी महिला रहेको बताउँछन्। तर नेपालभरिमा यो सङ्ख्या कति हुनसक्छ यकिन गर्न सजिलो छैन।

विभिन्न अध्ययन र हिमाल को अनुसन्धानले के देखाएको छ भने उपत्यकामा महङ्गा यौनव्यवसायीले सामान्यतया एक ग्राहकबाट एक पटकमा रु.४ हजारदेखि १० हजारसम्म लिन्छन्भने सस्तोमा सेवा दिने यौनकर्मी चाहिँ रु.५०० वा सोभन्दा माथिको अङ्कमा कारोबार गर्छन्। यो विवरणबाट उपत्यकामा मात्रै मासिक केही करोडको यौन कारोबार भइरहेको विश्वास गर्न कर लाग्छ।

ठूलो जनसङ्ख्या, बजार र कारोबार भएकोले होला, प्रहरीले बेलाबखत हस्तक्षेप गर्ने गरेपनि पूरै बन्द गराउने अभियान चलाउन छाडेको छ। एक वर्षयता काठमाडौँ, ललितपुर र भक्तपुर जिल्ला प्रशासन कार्यालयले यौनकर्मी महिलाहरूलाई बेलाबखत पक्राउ गरेपनि मुद्दा चलाएका छैनन्। महानगरीय प्रहरी सेवाका एक अधिकारी भन्छन्, “नाङ्गो नृत्य गरेको भनेर ल्याइएकालाई सार्वजनिक अपराधमा मुद्दा चलाउने र वेश्यावृत्ति गरेको भनेर समातिएकाहरूलाई सम्झाई–बुझाई पठाउने गरिएको छ।”

प्रहरीको जानकारी अनुसार उपत्यकाभित्र दुई सयको हाराहारीमा 'यौनकोठी' खुलिसकेका छन्। तीमध्ये धेरैजसो कहाँ छन् भन्ने पनि उसलाई थाहा छ। तर सरकारको अस्पष्ट दृष्टिकोणका कारण अहिले प्रहरी त्यहाँ निगरानी राखेजस्तो मात्र गर्छ, हस्तक्षेप गर्दैन। एकथरीको बुझाइमा वैध–अवैध के हो भन्ने अन्योलको फाइदा उठाउँदै कतिपय प्रहरीले यौनव्यापारका सञ्चालकबाट नियमित रकम उठाउने गरेकाले पनि प्रहरी चुप बस्ने गरेको देखिएको छ। 'महिनावारी' को रूपमा पाइने त्यो रकम 'माथि' सम्म पुग्ने गरेको एक प्रहरी अधिकारी बताउँछन्। फेरि यस्ता कोठी सञ्चालकलाई प्रहरी स्वयंले टेवा दिने गरेको र कतिपयमा त पर्दा पछाडिका सञ्चालकको रूपमा वर्तमान वा भूतपूर्व प्रहरी नै रहने गरेको पनि बुझिन्छ।

यसरी चल्छ व्यापार
यौनव्यापार कसरी चल्छ र यसमा कोको संलग्न हुन्छन् भन्ने पत्ता लगाउन हिमाल प्रतिनिधि राजधानीका व्यवस्थित यौनकोठी र सम्पर्क केन्द्रहरूमा छिरेको थियो। एउटा सम्पर्क केन्द्रमा पुगेपछि यो सम्वाददातालाई दलालले 'थोरैको देखाउँ कि २० सम्मको' भन्दै दराजबाट युवतीहरूका तस्बिर निकालेर एकपछि अर्कोको मूल्य भन्दै गए। उनी हजारको अङ्कमा कुरा गरिरहेका थिए। तस्बिरमा केही चिनेका लाग्ने अनुहार पनि देखिए। एउटी युवतीको तस्बिर देखाएर उनले भने, “आठमा भर्खरै बुकिङ भयो।”

हामी तस्बिर हेरिरहेका थियौँ, २२–२४ वर्षकी युवती कोठामा आइन्। उनीलगत्तै हेलमेट बोकेकी अर्की युवती छिरिन्। भर्खरै आएकीतिर सङ्केत गरेपछि दलालले उनीसँग कुरा गरेर '१० हजारसम्ममा हुन्छ' भने। हामीले पैसा बढी भयो भन्ने जवाफ दिएपछि उनले युवतीसँग फेरि पाँच मिनेटजति कुरा गरेर 'आजलाई पाँचसम्ममा हुन्छ, त्योभन्दा घटाउन सकिन्न' भने। पाँचमा मान्नुको कारण प्रस्ट पार्दै उनी भन्दैथिए, “तपाइँ जवान भएर मात्र घटाउन सकिएको हो। अधबैँसे, बूढो भएको भए १० घटी कुरै सुन्ने थिएनन्।” उनले एउटा होटेलमा सम्पर्क गरेर कोठा बुक गराए। हामी तीनैजना ट्याक्सीमा होटेल पुग्यौँ।

होटेलमा पुगेपछि चिनापर्ची भयो। आधुनिक पहिरनमा सजिएकी र हेर्दा 'स्मार्ट' देखिने ती युवतीले आफ्नो नाम विनिता मात्र भनिन्, थर बताइनन्। मैले सोधिनँ पनि। किनकि यो पेशामा लाग्ने अधिकांशले आफ्नो सही नामथर बताउँदैनन्। विनिताले शुरुमा पारिवारिक समस्याले यस्तो काममा लागेको बताउँदै भनिन्, “मासिक ५० हजारजति कमाइ हुन थालेपछि यही पेशा सजिलो लागेको छ। तर अरू नै राम्रो काम मिल्ने भयो भने विदेश जाने सोचाइमा छु। त्यसो भए पैसा पनि हुन्छ, इज्जत पनि।” उद्योगी, व्यवसायी, कलाकार, प्रहरी र सैनिक अधिकारीलगायत समाजका सबैजसो क्षेत्रका व्यक्तिहरूसँग विनिताको 'बसउठ' हुने गरेको छ। मूल्य कसरी निर्धारण हुन्छ? उनी भन्छिन्, “मान्छे अनुसार गरिन्छ। कुन खालको मान्छे भन्ने हामीलाई देख्दै थाहा हुन्छ। पाँच हजार रुपैयाँ तिर्न तयार भएर आएको मान्छेलाई विश्वास गर्न सकिन्छ।”

यौनव्यवसायमा लागेका सबैको कमाइ विनिताको जस्तो भने हुँदैन। क्याबिन रेस्टुरेन्टमा महिनाको रु.२५ सय तलब पाउने कविता भन्छिन्, “महिनाको २५ सयले धान्न सकिन्छ भने खाना 'सर्भ' गरेर अलिअलि जिस्किदिए पुग्छ, नत्र बढी पैसाका लागि ग्राहकलाई बढी रिझाउनुपर्छ। पैसा कमाउन सजिलो छैन।” ठमेलको डान्स रेस्टुरेन्टमा काम गर्ने तृष्णाले कहिलेकाहीँ ग्राहकसँग गएपछि पैसै नदिने गरेको कटु अनुभव पनि सुनाइन्।

अर्को दिन यो सम्वाददाता ठमेलको रङ्गीन दुनियाँमा छिर्‍यो। एउटा मसाज सेन्टरको बोर्ड टाँगिएको फ्ल्याटमा केही युवतीहरू तास खेल्दैथिए। भित्र पस्नासाथ एउटीले सोधिहालिन्, “मसाज गर्ने हो?” मैले हो भनेपछि उनीहरूले एकछिन् पर्खन भने। केही समयपछि दुई छुट्टाछुट्टै कोठाबाट दुई युवती अनि भारतीय मूलका एक अधबैँसे र नेपाली युवा बाहिरिए। सम्भवतः त्यहाँ एक चरणको 'मसाज' भर्खरै सकिएको थियो। 'मसाज गर्न' आउने–जाने क्रम पनि जारी नै थियो। म तास खेलिरहेको ठाउँमा मिसिएँ। त्यहीँ बसिरहेकी जुनु नामकी एक युवतीले हाकाहाकी भनिन्, “रोजेको युवतीसँग बस्ने हो भने पाँच हजार लाग्छ।” मसाज सेन्टरको नाममा यौनकोठी चलाउने त्यहाँकी एक मोटी महिला भन्दै थिइन्, “पैसा महङ्गो त भइहाल्छ नि! ठमेलको भाडै महँगो छ। तीन कोठाको महिनामा २० हजार तिर्नुपर्छ।”

यो पेशामा एक–दुई दिनका लागि 'बुक' गरेर युवतीलाई काठमाडौँ बाहिर लैजाने काम पनि हँुदोरहेछ। कसै–कसैले आफू लामो समयसम्म काठमाडौँ बाहिर बस्नुपर्ने भएकाले राम्री युवती खोजिदिन भन्ने गरेको एक दलाल बताउँछन्। तर काठमाडौँ बाहिर जाँदा हवाई टिकट, बसाइ अवधि र ग्राहक कति विश्वासिलो हो भन्ने हेरेर मात्र कारोबार हुन्छ। ती दलाल भन्छन्, “यसो गर्न हवाई टिकट वा गाडीभाडा बाहेक कम्तीमा १० हजार लाग्छ। अरू कुरा मान्छे हेरेर हुन्छ।” झट्ट सुन्दा विश्वास नलागे पनि उनले आफैँले त्यस्तो काम गरेको बताए।

होटेल, घर र फ्ल्याट

दलालहरूका पेशा चलाउने तौरतरिका पनि बेग्लाबेग्लै छन्। कोही स्तरीय होटेलमा कोठा त कोही राजधानीभित्र सिङ्गो घर भाडामा लिएर पेशा चलाइरहेका छन्। आफ्ना ग्राहकलाई मात्र जानकारी दिने र एउटा ग्राहकमार्फत् अर्को ग्राहकसँग सम्पर्क हुने हुनाले यस्तो ठाउँका बारेमा सितिमिति अरूले थाहा पाउँदैनन् भन्ने उनीहरूलाई विश्वास हुन्छ। तैपनि लामो समय एकै ठाउँमा बसेपछि हल्ला हुन वा सूचना चुहिन सक्ने हुनाले उनीहरू ठाउँ बदलिरहने पनि गर्छन्। कतिले एउटा तलामा रेस्टुराँ र अर्को तलामा 'गेष्टहाउस' खोलेर कोठी चलाएका छन्। यसो गर्दा उनीहरू रेस्टुराँ र गेस्टहाउस अलग–अलग हो भन्छन्, तर व्यवहारमा एउटैको हुन्छ।

छुट्टै घर वा फ्ल्याट लिएर व्यापार चलाउनेहरूले चाहिँ प्रायः दिउँसो युवतीहरू ल्याएर कोठामा राख्ने र ग्राहकलाई टेलिफोनबाट सम्पर्क गर्ने गर्छन्। कतिलाई ग्राहकले फोटो हेरेर कुरा मिलेपछि बोलाइन्छ। कतिपय युवती आफैँ ग्राहक खोजेर दलालले व्यवस्था गरेको ठाउँमा बोलाउँछन्। यसरी हुने कारोबार सामान्यतया महङ्गो र गोप्य हुन्छ।

उपत्यकाका सडकदेखि महङ्गा होटेलसम्म फैलिएको यौनव्यापारमा लाग्नेहरू प्रायः सबैले पैसा कमाउने बाध्यतामा यो पेशामा लागेको भन्ने गर्दछन्। उनीहरूमध्ये कतिलाई बदलिँदो सोख र जीवनशैलीले पनि यो पेशातिर तानेको छ। बजारको माग र आपूर्तिको अर्थशास्त्रीय सिद्धान्त यहाँ पनि लागू हुन्छ। सस्तो यौनबजारका ग्राहक न्यून वर्गका हुन्छन् भने एक पटकमा रु.५ हजारदेखि १० हजारसम्म लिने यौनकर्मीका ग्राहक उच्च वर्गका। त्यस्तै व्यवसाय गर्ने ठाउँ पनि स्तर अनुसार फरक–फरक छन्। तर एकदमै निश्चित मूल्य भने छैन, ग्राहक र व्यवसायीबीचको सम्झौतामै निर्भर हुन्छ।

हिमाल सँग कुरा गर्ने क्रममा आफूलाई 'जो पायो त्योसँग नबस्ने' भन्ने केही यौनकर्मी महिलाले ग्राहकप्रति खासै गुनासो गरेनन्। कतिपयले अरूले भनेको ठाउँमा जानुपर्ने र ग्राहक 'पूर्व परिचित पनि हुनसक्ने' जोखिम औँल्याए। पैसा लेनदेनमा आफूहरूलाई समस्या नभएको धेरैको अनुभव थियो। धेरैजसो ग्राहकको प्राथमिकता होटेलभन्दा राम्रो फ्ल्याट हुने उनीहरू बताउँछन्। धेरै पैसा तिर्छन् भन्ने विश्वास र चिनेको मान्छे नपर्ने सम्भावनाका कारण यौनकर्मीहरू राजधानीमा रहेका भारतीय मूलका व्यापारी र अरू विदेशीसँग 'बस्न' बढी उत्साहित हुन्छन्।

पछिल्लो समय यौनव्यापारलाई मलजल प्रदान गर्ने काम सशस्त्र द्वन्द्वले गरेको छ। गाउँगाउँमा असुरक्षा बढेपछि शहर छिर्ने अनि डिस्को, मसाज, डान्स र क्याविन रेष्टुराँमा काम गर्ने क्रममा धेरै युवतीहरू यो 'सजिलो पेशा' मा आकर्षित हुनपुगेको प्रहरीको भनाइ छ। अधिवक्ता मीरा ढुङ्गाना सशस्त्र द्वन्द्वले रोजगारीका अवसर खुम्चिएपछि यौनपेशाले बढावा पाएको हुनसक्ने बताउँछिन्। कतिले बढ्दो आवश्यकता, तर सीमित आम्दानीले गर्दा सजिलोसँग धेरै पैसा कमाइने यो पेशा रोजेका छन्। कविता भन्छिन्, “यतातिर जहिले भन्यो काम पाइन्छ, न नागरिकता चाहिन्छ न अरू झन्झट हुन्छ। गाउँका थुप्रै केटीहरू मजस्तै भागेर आउँछन्, शुरुमा गतिलो काम पाउँदैनन् अनि यस्तै ठाउँमा छिर्छन्।” १० वर्ष लामो सशस्त्र द्वन्द्वको क्रममा यौनपेशा उल्लेख्य रूपमा बढेको ठान्ने सांसद एवं पूर्व स्वास्थ्यमन्त्री शरदसिंह भण्डारी भन्छन्, “परसंस्कृतिग्रहणको प्रवृत्ति र पर्यटन उद्योगको वृद्धिले पनि यौन उद्योगलाई फस्टाउन सहयोग पुर्‍याएको छ।”

वैधानिकताको बहस

यौनव्यापार अपराध हो–होइन भन्ने बहस चलिरहँदा कतिपयले मानवअधिकार, विश्वव्यापीकरण, पर्यटन प्रवर्द्धन र मानवीय आकाङ्क्षा तथा चाहनाका कारण यसले वैधानिकता पाउनुपर्ने आवाज उठाएका छन्। मन्त्री छँदा खुलेर यस्तै कुरा उठाएका सांसद भण्डारी पनि यौनपेशालाई परिभाषित गरेर सङ्गठित र संस्थागत रूपमा वैधानिकता दिनुपर्ने बताउँछन्। उनी भन्छन्, “यौनलाई अनावश्यक नियन्त्रण गर्न खोज्दा समाज भित्रभित्रै खोक्रो भइसक्छ र समयमै त्यसलाई नसच्याएमा पछि भयावह रूपमा प्रकट हुने खतरा हुन्छ।” प्रहरी नायव महानिरीक्षक रानाको सुझाव छ, “धार्मिक र समाजिक मूल्य–मान्यतालाई ध्यान दिएर व्यवस्थित गर्नुपर्छ।”

तर अधिवक्ता ढुङ्गाना चाहिँ १९ वैशाख २०५९ मा सर्वोच्च अदालतले यौनकारोबारलाई 'एक प्रकारको पेशा वा व्यवसाय' मानिसकेकाले यो अरू पेशा वा व्यवसाय जस्तै वैधानिक भएको ठान्छिन्। उनको भनाइ छ, “सर्वोच्च अदालतको फैसला नजिर बनिसकेकाले यौनपेशा गर्दा कसैलाई समातेर लैजानु गैरकानूनी हुन्छ।” हुनपनि पूर्व प्रधानन्यायाधीश केदारनाथ उपाध्यायसमेतको इजलाशले त्यसबेला गरेको फैसलाले “वेश्यावृत्ति एक प्रकारको पेशा वा व्यवसाय हो” भनेको छ। त्यसैले यौन व्यवसायलाई व्यवस्थित बनाउन कानूनमा संशोधन गर्न वा नयाँ कानून बनाउन आवश्यक नभएको जिकिर गर्ने अधिवक्ता ढुङ्गाना प्रहरीले पदको दुरुपयोग गरेर जथाभावी समात्न छाडेमा यो आफैँ व्यवस्थित हुँदैजाने बताउँछिन्।

सांस्कृतिक र धार्मिक मान्यताका कारण यौनपेशालाई व्यवस्थित र मर्यादित बनाउनु सजिलो भने छैन। नेपाली समाजले अहिले पनि यसलाई 'अपराध' कै श्रेणीमा राख्ने गरेकाले जसरी बहस र छलफल गरे पनि कसैले त्यस्तो काम भइरहेको छ भनेर उजुरी गरेमा प्रहरी 'सक्रिय' हुन बाध्य छ। तर, यौन–कारोबारलाई व्यवस्थित बनाउन नदिने समाजका एकथरी ठालुहरूको आलोचना गर्दै शरदसिंह भण्डारी भन्छन्, “एचआईभी/ एड्सबाट बच्न र बचाउन पनि यौन व्यवसायलाई व्यवस्थित गर्नैपर्छ। कि व्यवस्थित गर्न दिनुपर्‍यो, कि यज्ञ र पूजा लगाएर एचआईभी/एड्सका जीवाणु भष्म गरिदिनुपर्‍यो।” समाजशास्त्री गोकर्ण ज्ञवाली पनि यसलाई व्यवस्थित गर्नुको विकल्प छैन भन्ने ठान्छन्। उनी भन्छन्, “सांस्कृतिक आधारमा नेपाली समाजले यौनपेशालाई अझै 'अपराध' मानिरहेको छ, तर समाज यसबाट भित्रभित्रै खोक्रो हुँदै गएकोले अब व्यवस्थित नगरी हुँदैन।”